กกระเป๋าเสื้อยื่นให้อวี่เจ๋อ “ในนี้มีอยู่หนึ่งล้าน เอาไปจองโรงแรมดีๆ หน่อย ลูกสาวของฉันอวิ๋นอี้ฟาน หากจะหมั้นจะต้องไม่ไม่รู้สึกน้อยเนื้อตํ่าใจ จริงสิ แขกของครอบครัวเธอมีกี่คน เธอลองลิสต์รายชื่อออกมาคร่าวๆ ถ้าเกิดใครอยู่ไกลล่ะก็ ฉันจะให้รถบริษัทไปรับพวกเขามา”ตอนนั้นอวี่เจ๋อกำลังจัดเก็บหนังสืออยู่ อยากให้อวิ๋นอี้ฟานมีพื้นที่กว้างๆอีกหน่อย เขาก้มโค้งอยู่นานไม่ได้ยืดตัวขึ้น มือหยุดค้างชะงักกลางคัน“คุณอา ผมกับอวิ๋นตั่วแค่หมั้นกันนะครับ” นานมากกว่าที่เขาจะพูดประโยคนี้ออกมาราวกับอวิ๋นอี้ฟานไม่ได้ฟังที่อวี่เจ๋อพูด “ใครๆ ก็พูดว่าลูกสาวคือแก้วตาดวงใจของคนเป็นพ่อตลอดกาล ลูกสาวคนนี้ของฉันน่ะ ช่างเอาอกเอาใจตั้งแต่เล็ก แม้บอกว่าจะหมั้น ฉันก็ยังรู้สึกห่วงหวงอยู่บ้าง แต่ได้มอบลูกสาวให้เธอ ฉันก็เบาใจแล้ว เธอว่าเอาอย่างนี้ดีไหม ปีหน้าเธอลาออกซะ มาช่วยฉันทำงานที่บริษัท ฉันมีโครงการใหม่กำลังจะเริ่มเร็วๆ นี้พอดี ต้องการคนมาช่วยดูแลมาก กับอวิ๋นเฉียวฉันคงคาดหวังอะไรไม่ได้แล้ว ก็ได้แต่ฝากความหวังไว้ที่ตัวนายแล้ว รอให้โครงการนี้สำเร็จ เราก็ถือว่าได้รู้จักกันมากขึ้น สกุลอวิ๋นฉันจะให้นายเป็นคนดูแล เพียงแต่อยากพูดอะไรให้เธอเข้าใจไว้ก่อนว่า เธอจะไม่เห็นหัวอวิ๋นเฉียวไม่ได้ ไม่ว่าในอนาคตจะเป็นยังไงสกุลอวิ๋นเขาก็มีส่วนครึ่งหนึ่ง ฉันกับแม่ของอวิ๋นตั่วก็รอจะอุ้มหลานจากพวกเธอ ความสุขคนแก่ที่จะได้เล่นกับลูกหลานน่ะ! ฮ
