าๆ” อวิ๋นอี้ฟานพูดแล้วก็นึกถึงช่วงเวลาหลังเกษียณในอนาคต หัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ “แต่มีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่งลูกคนแรกนี้จะต้องใช้แซ่อวิ๋นของฉัน”อวี่เจ๋อยืนอยู่ข้างหน้าอวิ๋นอี้ฟาน มุมปากกระตุกเล็กน้อย มีเพียงรอยยิ้มฝืดๆ คำพูดของผู้เป็นพ่อดังก้องอยู่ข้างหูของเขา พวกเราสองตระกูลแตกต่างกันลิบลับ เธอไปอยู่บ้านเขาคงไม่มีฐานะสูงส่งอะไร!อวิ๋นอี้ฟานเห็นว่าอวี่เจ๋อไม่พูดอะไร ก็เดาว่าเขาคงดีใจจนพูดไม่ออกแล้วตัวเขานั้นได้โยนส้มชิ้นโตหล่นใส่หัวเขา เขาคงประเมินดูแล้วว่าลูกนี้ใหญ่เกินไป หล่นใส่หัวจนมึนๆ งงๆ เล็กน้อย“อีกสองวัน ถ้าเธอมีเวลาล่ะก็ เราไปดูโมเดลคอนโดด้วยกันสักหน่อยอยู่ในชุมชนของพวกเราเองนี่แหละ เธอกับอวิ๋นตั่วเลือกมาห้องหนึ่ง ตั้งแต่เด็กอวิ๋นตั่วไม่เคยทำงานบ้าน ฉันให้แม่บ้านหลิวมาช่วยดูแลให้พวกเธอดีไหม? ได้ยินว่าพ่อแม่และน้องสาวของเธอตอนนี้ยังพักอยู่ห้องพักที่มีแค่สองห้องนอน งั้นก็เลือกคอนโดให้พวกเขาอีกสักห้องด้วยเลย แต่อย่าให้พักอยู่บริเวณเดียวกันเป็นดีที่สุด โบราณว่าไว้อยู่ใกล้กันเดียวจะทะเลาะกันซะเปล่าๆ อวิ๋นตั่วถูกตามใจมาตั้งแต่ยังเล็ก ฉันเกรงว่าเขา…”“คุณอาครับ!” อวี่เจ๋อขัดขึ้น สีหน้าเหมือนไม่พอใจ “คุณอายังมีเรื่องอะไรอีกไหมครับ ผมต้องไปสอนแล้ว”นี่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้อนรับแขกแล้ว นี่ทำให้อวิ๋นอี้ฟานตกใจเป็นอย่างมาก ฝ่ายนั้นมีกิริยาท่าทีเช่นนี้กับเขาได้อย่างไร?
———————————————————
