ชูยินโกรธจนชี้หน้าดุอวิ๋นตั่ว “พูดอะไรของลูก แม่ไม่ใช่แม่ของลูกเหรอ?เรื่องของลูกจะไม่ให้แม่สนได้ยังไง ทำแท้งเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่คิดเลยว่าลูกแอบกล้าทำไปได้ขนาดนี้ แม้แต่โอกาสได้เจอหน้าทักทายกันก็ไม่มี?”อวิ๋นเฉียววางผลไม้ในมือลงทันที หยิบมีดจ่อไปที่อวี่เจ๋อ“นายให้น้องสาวฉันไปทำแท้งเหรอ?”อวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่วอย่างลำบากใจ พวกเขารับปากเซียวเซียวไว้ว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ดังนั้นช่วงเวลานี้ก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายแก้ตัวยังไงดีอวิ๋นตั่วกระทืบเท้า “เปล่าซะหน่อยนะคะ แม่กับพี่ไปฟังใครพูดมั่วซั่วมา?”“ลูกยังไม่ยอมรับอีกเหรอ ให้แม่บ้านหลิวตุ๋นนํ้าแกงให้ทุกวัน หลายวันก่อนยังไปโรงพยาบาลอีก ลูกบอกลูกไม่ได้ไปทำแท้งแล้วไปทำอะไรที่โรงพยาบาลกัน?”“หนู…” คำพูดของอวิ๋นตั่วจุกอยู่ที่ปากแล้วก็ลอยหายไปในอากาศ นึกถึงสถานการณ์ครอบครัวของเซียวเซียว หากบอกกับชูยินแล้วก็ยากที่จะรับประกันว่า หากตอนที่แม่ไปเล่นไพ่หลุดปากพูดออกไป รับรองว่าแม่ของเซียวเซียวรู้แน่ หากแม่เซียวเซียวรู้ เซียวเซียวต้องถูกถลกหนังในมือของอวิ๋นเฉียวยังถือมีดปอกผลไม้แกว่งไว้ในมือ ชี้ไปที่อวี่เจ๋อด้วยความโมโหเดือดสุดขีด “หลายวันก่อนยังทำเป็นสั่งสอนฉันอยู่เลย ฉันยังนึกว่านายจะมีความรับผิดชอบ ที่แท้ความรับผิดชอบของนายก็คือการทำลายหลักฐานอย่างไร้ร่องรอยเองน่ะเหรอ? นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่านายอยากจะอยู่กับอวิ๋นตั่วไปตลอดชีวิต ในเมื่อจะอยู่กันไปตลอ
