ขณะที่อวิ๋นตั่วไปถึงโรงพยาบาล เซียวเซียวก็กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งตรงระเบียงทางเดิน ท่าทางของเธอดูหดหู่ พอเห็นอวิ๋นตั่วก็โผเข้ากอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ราวกับเด็กน้อยหมดหนทางที่ในที่สุดได้กลับเจอแม่ เจอที่พักพิง“อย่าเอาแต่ร้องไห้สิ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?” อวิ๋นตั่วถาม“หมอบอกว่าฉันตั้งครรภ์นอกมดลูก จำเป็นต้องผ่าตัดทันที แต่…แต่ว่า…ฉันไม่มีเงินติดตัวเลย!”อวิ๋นตั่วถอนหายใจโล่งอก “เรื่องแค่นี้เอง ทำฉันตกใจหมด”เซียวเซียวมองอวิ๋นตั่วอย่างลำบากใจ “หมอบอกว่าต้องให้ญาติเซ็นรับรอง อวิ๋นตั่ว เธอช่วยเซ็นชื่อให้ฉันหน่อยได้ไหม?”“จื่อเถิงล่ะ ทำไมเขาไม่มากับเธอ?” อวี่เจ๋อถามขึ้นทันที“พวกเราทะเลาะกัน ฉันเลยไม่ได้บอกเขาน่ะ”“แม้แต่เรื่องนี้เธอก็ไม่บอกเขาเหรอ?”อวี่เจ๋อสะกิดอวิ๋นตั่ว “เราไปคุยรายละเอียดกับคุณหมอก่อนดีกว่า”เซียวเซียวพาพวกเขาไปพบคุณหมอที่ตรวจให้เธอเมื่อครู่ ในขณะนั้นในห้องตรวจไม่มีคนไข้แล้วเมื่อคุณหมอเห็นเซียวเซียวเดินเข้ามาก็ถามขึ้นประโยคแรกเลยว่า “ว่ายังไง คนในครอบครัวมาแล้วหรือยัง?”“หนูเป็นเพื่อนนักเรียนของเธอ มีเรื่องอะไรคุณหมอคุยกับหนูก็ได้ค่ะ”หมอมองเซียวเซียวอย่างตำหนิเล็กน้อย ก่อนที่จะหันกลับไปคุยกับอวิ๋นตั่ว “คืออย่างนี้นะ เพื่อนร่วมชั้นของเธอคนนี้ หมอตรวจพบว่าตั้งครรภ์นอกมดลูก จากการอัลตราซาวด์ดูแล้วนี่คือมดลูกที่มีไข่ฝังตัวอยู่ในท่อนำไข่ข้างขวา”“เดี๋ยวก่อนนะคะคุณหมอ” อวิ๋นตั่ว
