้น เงยหน้าขึ้นมาเห็นจอโฆษณา LED ขนาดใหญ่บนตึกยักษ์ปรากฏเป็นภาพเธอ เธอยังงุนงงอยู่เล็กน้อย ทำไมภาพของตัวเองถึงไปปรากฏอยู่ข้างบนได้ล่ะหลังจากนั้นเธอก็เห็นตัวอักษรขนาดใหญ่…อวิ๋นตั่ว ขอโทษนะ*!* จากนั้นดอกกุหลาบจำนวนมากมายก็เบ่งบานเธอมองมาที่อวี่เจ๋อ “พี่เปลี่ยนป้ายโฆษณาเหรอคะ?”อวี่เจ๋อชี้ไปที่จอโฆษณาอันหนึ่งที่อยู่ข้างหลังเธอ “ยังมีด้านนั้นอีกนะ”อวิ๋นตั่วหันหลังไป เป็นข้อความแบบเดียวกันปรากฏขึ้นบนจอโฆษณาอีกอัน ครู่หนึ่ง ภาพของเธอก็ปรากฏบนจอโฆษณาทั้งหมด เธอยิ้มออกมาให้กับดอกกุหลาบที่กำลังเบ่งบานอวี่เจ๋อมองเธออย่างขอความเห็นใจ “ถ้ายังไม่หายโกรธอีก พี่คงได้แต่ถือป้ายแล้วนะ”“ทำอะไรเวอร์ขนาดนี้ ถ้าครั้งต่อไปหนูโกรธขึ้นมา พี่จะทำยังไงล่ะ?”“พี่จะกล้ามีครั้งต่อไปอีกเหรอ ก็แค่ครั้งนี้ก็พอแล้ว เสียเวลาไปครึ่งค่อนชีวิตแล้ว เธอดูสิ จะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกแล้วนะ” เขายังคว้ามือเธอมา ให้เธอลูบหน้าตัวเขาเองคราวนี้อวิ๋นตั่วไม่ได้ปฏิเสธ สองมือของเธอประคองหน้าของเขาเอาไว้หยดนํ้าใสๆ ไหลออกมาจากดวงตาจริงๆ“เป็นอะไรไป?” เขาตกใจ ไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรผิดเข้า ถึงทำให้เธอร้องไห้“ทำไมหนูบอกว่าเลิกกันแล้วพี่กลับไม่ตามไปง้อ โทรศัพท์สักสายก็ไม่มีพี่รู้ว่าหนูกำลังโกรธ แต่กลับไม่มาง้อหนูเลย! ” ในที่สุดเธอก็ระบายความอัดอั้นตันใจออกมา“พี่นึกว่าเธอต้องการอยู่เงียบๆ สักพัก ไม่ ไม่ใช่ นี่เป็นข้ออ้าง” เห็นได้ชัดว่าอวี่เจ๋อพ
