อวิ๋นตั่วถูกอวิ๋นเฉียวดึงตัวลงมากลับที่นั่งเดิม “พี่นัดกับเขาไว้เรียบร้อยแล้ว พบกันคืนนี้ เขาเป็นเจ้ามือเอง ทานข้าวเสร็จแล้วพวกเธอก็ไปดูหนังด้วยกัน แล้วก็ไปเที่ยวสวนสนุก เขาเหมาตั๋วไว้หมดแล้ว เธออยากจะเล่นอะไรยังไงก็ได้”อวิ๋นตั่วมองพี่ชาย “พี่คะ ฟังให้ดีนะ หนูกับอวี่เจ๋อไม่ได้เลิกกัน พวกเราตกลงกันแล้ว นอกจากจะตายจากกัน เราจะไม่แยกจากกันเด็ดขาด เข้าใจที่พูดไหมคะ?”อวิ๋นเฉียวตีหน้าซื่อมองน้องสาว “พี่เรียนมาน้อย!”อวิ๋นตั่วถูกพี่ชายยั่วโมโห “นอกเสียจากว่าหนูตายแล้วเท่านั้น ไม่งั้นหนูไม่มีทางเลิกกับเขาเด็ดขาด!”“งั้นถ้าเขาเปลี่ยนใจเลิกรักเธอ อยากเลิกกับเธอจะทำไงล่ะ?”“ไม่มีทาง หนูยังไม่รู้จักเขาดีพออีกเหรอคะ? หนูจะบอกอะไรพี่ให้นะชาตินี้เขาเกิดมาเป็นของหนู ตายไปก็เป็นของหนู!”“แบบนี้นี่เอง!” อวิ๋นเฉียวลากเสียงยาว สายตามองผ่านอวิ๋นตั่วไปทางด้านหลัง “แรงกดดันนายคงเยอะมากแน่เลย!”อวิ๋นตั่วมองตามสายตาพี่ชายไปก็เห็นอวี่เจ๋อยืนอยู่ข้างหลังเธอ ในแววตาของเขาซ่อนความยินดีไว้แทบไม่มิดอวี่เจ๋อเดินมาข้างหน้าแล้วพูดด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน “พี่ได้ยินหมดแล้ว ที่เธอพูดเป็นความจริงใช่ไหม?”“โกหกค่ะ” อวิ๋นตั่วหั่นเนื้อก้อนหนึ่งยัดเข้าปาก เคี้ยวเอาๆ บอกเป็นนัยว่าไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว“ฉันก็บอกแล้วว่านายมันโง่ โตขนาดนี้แล้วมาคบกับผู้หญิงอายุน้อยกว่าแถมเป็นรักแรกเสียด้วย ถ้านายได้ลองคบกับสาวๆ หลายๆ คนสักหน่อยก่อนที่เธ
