หลังจากมาถึงภัตตาคารที่อวิ๋นเฉียวพูดถึง พอเห็นการตกแต่งที่งดงามกับรอยยิ้มของบริกรแล้วก็รู้ว่าที่นี่ต้องราคาไม่ธรรมดาแน่ๆ อาหารธรรมดาจานหนึ่งราคาสูงมากอย่างที่คาดไว้ แต่ไหนแต่ไรอวิ๋นเฉียวก็ชอบอะไรแบบนี้เขาเอาแต่กินของแพงๆ ไม่กินของดีๆ คำพูดติดปากของเขาก็คือ ยากที่ใครเกิดมาจะได้พบโอกาสเช่นนี้ อย่าใจร้ายกับตัวเองนักเลยดีกว่าระหว่างที่รับประทานอาหารนั้น อวิ๋นเฉียวก็ยังคงไม่ลืมจะพูดไม่ดีถึงอวี่เจ๋อ “คนอย่างอวี่เจ๋อนะ ที่จริงไม่มีอะไรน่าสนใจเลย เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาเรียนมาตั้งแต่เด็ก หวังว่าการตั้งใจเรียนจะช่วยเปลี่ยนชะตาชีวิตของเขาได้แน่นอนนับว่าเขาโชคดีอย่างมากที่มีความสามารถแบบนี้จริงๆ เธอลองคิดดูสิบางคนพยายามเรียนแทบตาย สุดท้ายก็ต้องก้มหน้ายอมรับว่าไอคิวตํ่าจนไม่สามารถแก้ไขได้ อย่างเยว่หยางก็นับเป็นหนึ่งในนั้น ตอนอยู่ในเมืองชนบทเล็กๆ ของพวกเขาพรสวรรค์ของตนเองนั้นโดดเด่นไม่เหมือนใคร พอเข้ามาในเมืองใหญ่ถึงได้รู้ว่าที่แท้ตนเองนั้นธรรมดามากขนาดไหน รู้ว่าจะอาศัยแค่ความพยายามอย่างเดียวนั้นไม่พอ ก็เลยคิดจะหาทางลัดเพื่อให้ความฝันของตนเองเป็นจริง ที่จริงธาตุแท้ของพวกเขาก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ ในใจลึกๆต่างก็รู้สึกว่าตนเองตํ่าต้อย ความโอหังและอวดดีของอวี่เจ๋อก็เป็นภาพลวงตาอำพรางความรู้สึกตํ่าต้อยของตนเอง”อวิ๋นตั่วกินข้าวไปก็บอกกับตัวเองว่าอย่าโมโห นี่เป็นพี่ชายของเธอเองแต่อวิ๋นเฉียวก็ยังไม่รู้ว่าค
