ตอนที่อวิ๋นเฉียวมาหาอวิ๋นตั่ว อวิ๋นตั่วกำลังทำการถ่ายทำข่าวน่าขันในฉากการถ่ายทำที่ทำขึ้นอย่างง่ายๆ ของพวกเขา และก็ไม่รู้ว่าฉงหรงกำลังรายงานข่าวอะไรอยู่ ประมาณว่าน่าขำมาก จนขำกันไปทั้งกอง แต่อวิ๋นตั่วก็ขอให้เธอเคร่งขรึมไว้“ต้องเคร่งขรึมไว้นะ ถึงจะได้เห็นความแตกต่าง เข้าใจไหม?”“แต่ฉันเก็กหน้าขรึมจะไม่ไหวแล้วนะ จะหลุดขำตลอดเลย”“มีอะไรน่าขำกันเหรอ มีแค่คำนี้แหล่ะ ฉันอ่านมาถึงขำนี้แล้วก็อยากจะขำ” ฉงหรงชี้ไปที่คำหนึ่งในสคริป “เธอคิดมาได้ยังไงเนี่ย?”“งั้นเธอลองคิดถึงเรื่องเสียใจดู มีใครในครอบครัวเจ็บป่วยหรือเปล่า?”“ฉันรายงานแต่ละข่าว คนในครอบครัวคงป่วยจนหายไปหลายรอบแล้วพ่อฉันถือเรื่องนี้มาก ถ้าพ่อรู้เข้ามีหวังได้เอาฉันตายแน่”“ช่างเหอะ แล้วแต่เธอแล้วกัน ไม่งั้นวันนี้ก็คงถ่ายไม่ทันแล้วนะ” กู่เลี่ยงที่กำลังแบกกล้องถ่ายอยู่หมดความอดทนขึ้นมาอวิ๋นตั่วปั้นหน้าขรึม “ช่วยพยายามหน่อยได้หรือเปล่า?”“ใช่ ต้องพยายามหน่อยนะ”อวิ๋นตั่วหันกลับไป เห็นอวิ๋นเฉียวยืนอยู่ข้างหลังเธอก็ทั้งแปลกใจทั้งตกใจ“พี่มาได้ยังไง มาเยี่ยมหนูเหรอ?”“ไร้สาระน่า แถวนี้ยังมีใครที่พี่รู้จักอีกล่ะ?”ลั่วเสวี่ยพอเห็นอวิ๋นเฉียวก็ทั้งแปลกใจทั้งตกใจไม่ต่างกัน เธอรีบเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ อวิ๋นตั่ว เรียกความสนใจบ้างอวิ๋นเฉียวกับลั่วเสวี่ยจับมือทักทายกัน แล้วหันไปพูดกับอวิ๋นตั่ว “พี่มาชวนเธอไปกินข้าว”“ใจดีขนาดนี้เลย มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”
