อวี่เจ๋อคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะมีวันที่เป็นเหมือนไอ้งั่งคนหนึ่งที่คอยเดินตามหลังผู้หญิง เธอเดินไปทางไหน เขาก็เดินตามไปทางนั้น ไม่เหลือศักดิ์ศรีใดๆเขาคิดว่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว อวิ๋นตั่วเป็นฝ่ายที่ไม่สนใจเขา คิดไปคิดมา คนที่ต้องเรียนแก้คือคนที่ผูกปมขึ้นมา เขาก็เลยโทรหาอวิ๋นเฉียว แล้วนัดเจอกันที่ร้านกาแฟอวิ๋นเฉียวทั้งดีใจและทั้งกังวล “ลมอะไรพัดมาเนี่ย โค้ชหลิวผู้ยิ่งใหญ่ถึงได้เชิญฉันมาดื่มกาแฟได้”อวี่เจ๋อเห็นเขามองเป็นเรื่องตลกไม่จริงจังอะไรก็นึกฉุนขึ้นมา “นายนั่งลงก่อน พวกเราต้องคุยกัน”อวิ๋นเฉียวก็ช่างว่าง่ายจริง ยอมนั่งลงอย่างเชื่อฟัง“ฉันกับอวิ๋นตั่วทะเลาะกัน เพราะเรื่องของนายกับอวี่ซี”ตอนแรกนึกว่าเขาได้ยินแล้วจะรู้สึกผิด ทว่าผลก็คืออวิ๋นเฉียวหัวเราะ
“พวกนายสองคนนี่ตลกจริงๆ นะ พวกเรายังไม่ได้ตกลงกันเลยว่าจะเอายังไงพวกนายก็ทะเลาะกันซะแล้ว ให้ฉันเดานะ จะต้องเป็นเพราะนายกลัวว่าฉันจะทำร้ายน้องสาวนาย ก็เลยพูดถึงฉันในแง่ลบมากมาย จนอวิ๋นตั่วได้ยินก็โกรธขึ้นมาใช่ไหมล่ะ?”“ก็นายเป็นซะแบบนี้ จะให้ฉันวางใจให้อวี่ซีคบกับนายได้ยังไง”“นายไม่ไว้ใจอะไรกัน?”“นายรักน้องสาวฉันจริงๆ หรือเปล่า?”“ก็รัก!”“ก็…รัก?”อวิ๋นเฉียวพูดท่าทางจริงจัง“ความรู้สึกของคนเราเปลี่ยนแปลงได้
ขณะนี้รัก วินาทีต่อไปอาจจะไม่รักแล้วก็ได้ ตอนที่รักความรู้สึกนั้นเป็นความจริง ตอนที่ไม่รักก็เป็นความจริง ฉันจำได้ว่าตอนม.ปลาย
