ถึงจะออกมาตามที่เพื่อนเรียก แต่อวิ๋นตั่วก็ยังคงยืนอยู่ที่ประตู ไม่ได้มีทีท่าจะเชิญให้อวี่เจ๋อเข้าไปในห้อง และไม่ได้มีท่าทีเดินว่าจะเดินออกมานอกห้อง“เธอคิดจะคุยกับพี่อย่างนี้เหรอ” อวี่เจ๋อพูดพลางส่งยิ้มให้“ถ้าจะพูดเรื่องโต้วาที หนูก็บอกแล้วไงคะว่าอาจารย์แนะนำและเสนอความคิดเห็นให้หนูฟังได้เลย หนูเขียนบทโต้วาทีเสร็จแล้วจะเอาไปให้อาจารย์ดู”“พี่อยากพูดเรื่องของเรา”“เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกัน”อวิ๋นตั่วทำท่าจะปิดประตูอีกครั้ง ทว่าอวี่เจ๋อก็ใช้เท้าก้าวเข้าไปขวางประตูไว้ได้ก่อน แล้วหัวเราะออกมาพร้อมกับมองคนตรงหน้าด้วยท่าทางดีใจ“ปิดไม่ได้แล้ว?”“แบบนี้ไม่มีเหตุผลเลยรู้ไหมคะ?”“พี่แค่จะพูดอะไรนิดหน่อย อยากให้เธอยอมฟังดีๆ เสร็จแล้วพี่ก็จะไป”อวิ๋นตั่วเหลือบเห็นเพื่อนร่วมห้องยื่นหน้าออกมาดูพวกเขาพร้อมยิ้มที่มุมปาก เธอก็เลยเดินออกมาแล้วก็ปิดประตูลง “ว่ามาสิคะ”“ไปเดินเล่นข้างล่างกันไหม?”“ไม่ล่ะค่ะ คุยแป๊บเดียว หนูยังต้องเขียนบทโต้วาทีอีกนะ?”“เธอหิวไหม ให้พี่ไปสั่งเค้กมาให้หรือเปล่า?”“ถ้าพี่ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว หนูขอตัวก่อนนะคะ”อวิ๋นตั่วหันหลังกลับ แต่ก็ถูกอวี่เจ๋อคว้าตัวไว้ “เธออยากจะเลิกกับพี่เพราะเรื่องของพี่ชายเธอกับอวี่ซีจริงๆ งั้นเหรอ? ในใจของเธอ ความรู้สึกของพวกเราเปราะบางขนาดถึงขั้นรับเรื่องแค่นี้ไม่ได้จนต้องแตกหักเลยเหรอ?”“ถ้าพี่จะคิดว่าเรื่องนี้จริงๆ แล้วไม่ได้หนักหนาอะไรเลย หนูก็จนปัญญาค่ะ
