อจะโตนะ ก็คงไม่ต้องเจอปัญหากับการจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้หรอก น้องสาวของฉันไอคิวนิดเดียว ไม่คิดว่านายจะจัดการไม่ได้ รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น!” อวิ๋นเฉียวพูดกับอวี่เจ๋ออวิ๋นตั่วชูมีดในมือขึ้นมาทำท่าจะแทงอวิ๋นเฉียว “พี่สมองกลวงแล้วหรือไง เห็นคนอื่นดีกว่าคนในครอบครัวเหรอ”“ก็ช่วยไม่ได้นี่ เขามาขอร้องพี่อย่างน่าสงสาร ตอนนั้นสมัยที่เรียนอยู่ พี่ได้แต่ขอลอกการบ้านเขาทั้งวัน ไม่เคยคิดว่าเขาจะมีวันที่ต้องมาขอร้องพี่สักครั้งเหมือนกัน จะให้พี่รู้สึกเหนือกว่าเขาไม่ได้เลยเหรอไง คิดไม่ถึงเลยว่าเขาก็จะมีวันนี้เหมือนกัน พี่เห็นว่าน่าสงสารอยู่บ้าง ที่สำคัญคืออยากให้เขาได้เห็นว่าพี่อวิ๋นเฉียวคนนี้ก็ใช่ว่าจะมีอะไรเทียบเขาไม่ได้เลยว่าไหม? พูดถึงการจัดการรับมือกับหญิงสาวแล้ว พี่เหนือกว่าเขาเยอะเลยจริงๆ”อวิ๋นตั่วโกรธจนควันออกหู “คนอย่างพี่นี่มันสมควรแล้ว!”“พี่รู้ว่าเธอปกป้องพี่ เขาก็รับผิดชอบในสิ่งที่เขาพูดถึงพี่ไม่ดีแล้ว แต่เมื่อกี้พี่ก็พูดถึงเขาไม่ดีเหมือนกัน พวกเราหายกันไม่มีใครติดค้างใครแล้ว” อวิ๋นเฉียวเดินมาข้างๆ อวิ๋นตั่ว ลูบหัวน้องสาว “พี่หวังว่าเธอจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไป ไม่ต้องรู้จักกับความทุกข์ใจใดๆ อีกนะ ”“พี่คิดเองเออเอง ที่หนูโกรธไม่ใช่เพราะเขาพูดถึงพี่ไม่ดี แต่เป็นเพราะเขาไม่ยอมขอโทษตั้งแต่แรก หนูบอกแล้วว่า…”“พี่ขอโทษ” อวิ๋นตั่วไม่ทันได้พูดจบ อวี่เจ๋อก็โพล่งคำนี้ออกมา“เห็นไหม เ
