ม่สนใจเขา เหมือนอวิ๋นตั่วได้ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่สนใจอวี่เจ๋ออีกต่อไปอวิ๋นตั่วเคยคิดว่าถ้าวันนั้นที่พวกเขาทะเลาะกัน เขามาตามหาเธอ พูดคุยอธิบายกับเธอ เธอก็จะคุยกับเขา แต่ที่น่าโมโหก็คือวันนั้นเธอรอให้เธออารมณ์เย็นลง แม้แต่โทรศัพท์สักสายก็ไม่มี ตอนนี้จะว่าอวิ๋นตั่วโกรธที่เขาดูแคลนพี่ชายเธอ ก็ยังไม่น่าโกรธเท่าตอนที่อวี่เจ๋อไม่มาสนใจเธอสักนิด“อวิ๋นตั่ว นี่ขนาดตอนที่เธอโกรธยังดูน่ารักเลย” สวีเหว่ยพูดหยอกระหว่างทางกลับ“ใครบอกว่าโกรธล่ะ?”“ไม่ได้โกรธเหรอ ตลอดทางมานี้แทบไม่ได้ยิ้มเลย ยังจะตบตาพวกเราอีก คนทั้งรถเขามีใครไม่รู้บ้างว่าพวกเธอทะเลาะกัน” สวีเหว่ยมองอวี่เจ๋อที่อยู่ด้านหลังรถแวบหนึ่ง “เพียงแต่ทุกคนต่างมีความสุขมาก คนๆ นั้นน่ะปกติก็รู้อยู่แล้วว่าเข้มงวดดุกับพวกเรา พวกเราคงพูดอะไรถึงเขาไม่ได้มาก เพราะเขาถือเป็นโค้ชของพวกเรา นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เห็นเขาเจอคนที่เขาแคร์จนทำเขาหมดหนทาง เอาจริงๆ นะ อย่าให้พูดเลยว่าพวกเราสะใจขนาดไหน”
