อวิ๋นตั่วเช็ดนํ้าตาไปพร้อมๆ กับเก็บข้าวของ“ทะเลาะกับเขามาเหรอ?” ลั่วเสวี่ยถามขึ้นอย่างเกรงๆอวิ๋นตั่วถอนหายใจ “เราเลิกกันแล้ว!”ฉงหรงกับลั่วเสวี่ยต่างตกใจ “อวิ๋นตั่ว เรื่องแบบนี้จะล้อเล่นกันไม่ได้ มันจะทำร้ายจิตใจมากนะ”“คนแบบนั้นไม่มีความรู้สึกอะไรหรอก!” อวิ๋นตั่วพูดด้วยความผิดหวังเสียใจฉงหรงกับลั่วเสวี่ยได้แต่มองหน้ากันแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะพากันออกไปเดินเล่นข้างนอกอวิ๋นตั่วหยิบเสื้อผ้าชุดสุดท้ายยัดใส่ลงไปในกระเป๋า นั่งลงบนเตียง ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือด ก็เลยเอาแต่นั่งโมโหอยู่อย่างนั้น“พวกเราจะไปกินข้าวเย็นกัน เธอจะไปด้วยหรือเปล่า?” ฉงหรงกับลั่วเสวี่ยกลับมาจากข้างนอกก็เห็นอวิ๋นตั่วยังนั่งอยู่บนเตียง จึงแอบรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย คิดว่าเรื่องนี้คงหนักมากจริงๆ“ไม่กิน!”“อดอาหารประท้วงเหรอ?”ตอนที่ลั่วเสวี่ยกับฉงหรงจะออกไป ก็ยังถามอย่างห่วงใย “ให้พวกเราซื้อมาฝากไหม?”“ไม่ล่ะ”“เธอดูสภาพเธอตอนนี้สิ จะบำเพ็ญเพียรเป็นเซียนเหรอ?” ลั่วเสวี่ยหยอกทิ้งท้าย ก่อนที่จะออกไปกับฉงหรงคำพูดประโยคนั้นเตือนสติอวิ๋นตั่วว่าเธอนั่งอยู่ท่านี้มานานแล้ว เธอจึงขยับเปลี่ยนท่า แล้วก็โมโหต่อไป ทว่าก็ยังเผลอเหลือบมองดูมือถืออย่างไม่รู้ตัว ครึ่งค่อนวันแล้วอวี่เจ๋อก็ไม่ได้โทรศัพท์มา ดูท่าเธอคงคิดไม่ผิด คนๆ นี้เป็นซาตานที่แสนเย็นชา ได้ยินว่าคนที่ไอคิวสูงปกติอีคิวจะไม่ค่อยสูงเท่าไหร่หรือว่าเขาจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ? ทำไมเมื่อก่
