วนมากด้วยความเป็นมืออาชีพ ระหว่างนั้นเทียนอี้คิดอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอก็ยังไม่ยอมให้เขาพูด “เดี๋ยวก่อน รอฉันถ่ายเสร็จก่อนแล้วค่อยพูด”เทียนอี้นึกว่าเธออยากเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก ก็เลยจัดเสื้อผ้าตัวเองอย่างตื่นเต้นดีใจ ชูช่อกุหลาบสีขาว แล้วรอให้เธอส่งสัญญาณ ตนเองก็พร้อมที่จะพูดออกมาผลก็คือพอเธอถ่ายรูปเสร็จก็วิ่งเผ่นไป จนเขาต้องวิ่งตะโกนไล่ตามหลัง“ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยนะ!”ทว่าอวิ๋นตั่วก็ไม่ได้หันกลับไปมอง “พูดมาสิ”“เธอหยุดวิ่งก่อนสิ เธอไม่หยุด แล้วฉันจะพูดได้ยังไง”อวิ๋นตั่วหยุดวิ่ง แล้วหันมองเขา “พูดได้หรือยัง?”เทียนอี้ยิ้มอย่างดีใจ “ดูดอกไม้นี่สิ กุหลาบสีขาวที่ฉันตั้งใจเลือกมาเป็นพิเศษ มัดรวมกับเป็นรูปก้อนเมฆ เธอลองดูดีๆ สิ เหมือนก้อนเมฆไหม?”อวิ๋นตั่วนึกถึงวันแรกที่เข้ามาในมหา‟ลัย C อวี่เจ๋อก็เคยทำก้อนเมฆให้เธอบนต้นไม้เธออดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไปที่ต้นไม้ต้นนั้น แล้วก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา“นายควรจะเก็บกวาดที่นี่ให้สะอาดนะ อากาศแห้ง ระวังฟืนไฟด้วย”เทียนอี้หงุดหงิดแทบบ้ากับคำพูดของเธอ**id=”redactor-inline-breakpoint”>“อวิ๋นตั่ว นี่ฉันจริงจังนะ!”**
