วิ๋นอี้ฟานว่า “ผมคิดไว้แบบนี้ ทำการซื้อขายกับหูต้าเฉิงก่อน ทางธนาคารอย่างมากก็สามารถช้าไปได้อีกหนึ่งเดือน รอจินหูเปิดราคาก็รีบคืนเงินกู้ไป ถึงตอนนั้นก็เริ่มพัฒนาพื้นที่ชานเมืองทางตะวันออกแล้ว”“ที่ชานเมืองทางตะวันออก ถ้าเราได้มาจริงๆ ถ้าไม่ใช่สามสิบหรือสี่สิบร้อยล้านก็ไม่สามารถพัฒนาได้”อวิ๋นอี้ฟานพูดด้วยท่าทางภูมิอกภูมิใจ ”แต่ถ้าพัฒนาไปแล้ว กำไรมันก็เป็นที่น่าพอใจ ผมคิดว่ามันคุ้มค่าที่จะลงทุน”“งั้นดิฉันจะไปนัดประธานฟางให้ค่ะ”ธนาคารเชิ่งฟาเป็นธนาคารที่ร่วมงานกับอวิ๋นกรุ๊ปมาเป็นเวลานาน อวิ๋นอี้ฟานกับฟางหย่งประธานของเชิ่งฟาเป็นเพื่อนกันมาหลายปี ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าอวิ๋นอี้ฟานจะคืนเงินช้ากว่าปกติ ฝ่ายนั้นจึงยินยอมแบบไม่ต้องคิดให้มากความ“แต่เราให้ได้แค่หนึ่งเดือนเท่านั้นนะ ภายในหนึ่งเดือนนี้ ถ้าคุณไม่สามารถเอาเงินก้อนนี้มาคืนเราได้ ผมก็ต้องจัดการตามกฎของบริษัท”อวิ๋นอี้ฟานก้มตัวคารวะ “ขอบคุณครับ หนึ่งเดือนก็พอแล้ว”ฟางหย่งดื่มชาไปหนึ่งอึก แล้วเอ่ยถามขึ้น “สองสามวันก่อนยังบอกผมว่าเตรียมเงินคืนเรียบร้อยแล้ว ทำไมจู่ๆ ถึงจะขอเลื่อนล่ะ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”อวิ๋นอี้ฟานรีบส่ายหน้า เล่าเรื่องของหูต้าเฉิงให้ฟางหย่งฟัง“ว่ากันตามเหตุผลแล้ว พื้นที่ชานเมืองทางตะวันออกนั่น สามร้อยล้านก็ถือว่าคุ้มค่า แต่หูต้าเฉิงนั่น จู่ๆ ก็มากลับคำเปลี่ยนใจ คุณไม่ห่วงว่าจะถูกหลอกเอาเหรอ?”“ผมให้คนไปตรวจสอบแล้ว เขาติดต
