“ชน!” แก้วทั้งห้าถูกยกชนกัน โค้ก เบียร์ นํ้าผลไม้ล้นออกมาจากแก้ว“ยุ่งกันมาตั้งนาน ในที่สุดก็จบสักที วันนี้ หนึ่ง เรามาฉลองโปรเจคสมาร์ตซิตี้ที่ได้เป็นสมาร์ตซิตี้จริงๆ สักที ไม่ใช่แค่ในพื้นที่เล็กๆ อีกแล้ว สองฉลองให้อวี่เจ๋อที่ได้ขึ้นเป็นศาสตราจารย์ต่อไปเราก็คุยโม้ได้แล้วว่าเป็นศาสตราจารย์ของมหา‟ลัย Cอวิ๋นตั่วในอนาคตจะได้เป็นคุณนายศาสตราจารย์แล้วนะ” เฉินอวี้ว่าอวิ๋นตั่วหน้าแดง ดวงตาเป็นประกายมองอวี่เจ๋อด้วยท่าทางอายๆเฉินอวี้หัวเราะ ”โอ้ อายด้วยเหรอ ลืมเจ้าแมวน้อยไปแล้วเหรอ?”ทำเอาอวิ๋นตั่วหน้าแดงขึ้นยิ่งกว่าเดิม“แมวน้อยอะไรกัน?” เจียงหนานถามเฉินอวี้กำลังจะพูด แต่อวี่เจ๋อก็ส่งช็อคโกแลตให้เขาก่อน “กินแล้วค่อยคุย กินให้อร่อยล่ะ”เฉินอวี้ฉีกกระดาษห่อสีทองออกอย่างไม่สนใจ กัดไปหนึ่งคำ แล้วร้องออกมาทันที “นี่มันอะไรเนี่ย?”จากนั้นก็รีบคายออกมา แล้วถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่ชอคโกแลตอะไรเลย แต่เป็นกระเทียมต่างหาก“นายให้ฉันกินอะไรเนี่ย? หน้าเนื้อใจเสือใจเกินไปแล้ว!”ชีซิงหัวเราะ ”นายนี่นะ สมนํ้าหน้า เรื่องสมองหมูไม่ได้ช่วยให้ความจำยาวขึ้นเลยเหรอ”จู่ๆ เฉินอวี้ก็มองอวิ๋นตั่ว ยิ้มประจบ “อวิ๋นตั่ว อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ พี่แค่ดีใจไปหน่อย ก็เลยพูดไม่ทันคิดน่ะ”อวิ๋นตั่วแกล้งทำเป็นใจกว้าง ”ไม่เป็นไรค่ะ หนูได้เรียนรู้แล้ว ต่อไปหนูจะเตรียมกระเทียมไว้ ช่วยเพิ่มความสนุกเวลาพี่ดีใจ”“สองคนนี้นี่แย่จริงๆ รู้ไหมว่าจะทำ
