อวิ๋นตั่วเมาเหล้าแล้ว แต่เธอไม่ได้ก่อเรื่องอะไร นอนหลับอยู่เงียบๆ บนเตียงของอวี่ซี ในระหว่างนั้นร้องจะกินนํ้าอยู่สองสามครั้ง อวี่เจ๋อรินนํ้าอุ่นให้เธอแก้วหนึ่ง พอดื่มหมดแล้วเธอก็นอนต่อตอนลืมตาขึ้นมาข้างนอกก็มืดหมดแล้ว อวิ๋นตั่วจะกลับมหาวิทยาลัย อวี่เจ๋อก็จะกลับมหาวิทยาลัยเช่นกันเดิมทีฟางผิงนึกว่าพวกเขาจะทานข้าวเย็นก่อนค่อยไป เธอเริ่มเตรียมอาหารคํ่าแล้ว แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรอวิ๋นตั่วก็ไม่ยอมอยู่ ถ้าอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปกลับไปต้องโดนพี่ชายหัวเราะเยาะอีกแน่อวี่เจ๋อถือหมวกและผ้าพันคอของเธอ ใส่หมวกกับถุงมือและพันผ้าพันคอให้เธออยู่ตรงประตูใหญ่ แล้วบอกลาหลิวห้าวตงกับฟางผิงพอลงมาข้างล่างก็พบว่าหิมะตกเล็กน้อย เกล็ดหิมะที่ตกอยู่ใต้แสงไฟบนถนน เหมือนกับขนห่านที่ทองที่กำลังตกลงมา อวิ๋นตั่วยืนอยู่ใต้แสงไฟ เธอยื่นมือออกไป มองดูเกล็ดหิมะที่ตกลงบนถุงมือสีขาวของเธอ ไม่นานก็หลายเป็นละอองนํ้าเล็กๆ แล้ว“เรามาเต้นรำกันเถอะค่ะ?” อวิ๋นตั่วเสนอขึ้น เธออยากเต้นกับอวี่เจ๋อที่นี่สักเพลงหนึ่ง น่าจะเป็นเรื่องที่โรแมนติกมาก“ที่นี่เหรอ?” อวี่เจ๋อมองตรอกถนนที่เงียบงัน“ทำไมไม่ได้คะ?” อวิ๋นตั่วเดินออกไป ทำท่าย่อเข่า แล้ววางมือตัวเองบนมืออวี่เจ๋ออวี่เจ๋อโดนเธอเล่นงานเสียแล้ว เขาใช้มือวางลงบนเอวเธอเบาๆ แล้วใช้อีกมือจับมือเธอไว้ ทั้งสองเต้นรำอยู่ท่ามกลางหิมะอย่างเงียบๆ เกล็ดหิมะปลิวว่อน พวกเขาเหมือนลอยไปลอยมาตามเกล็ดหิมะพว
