ตอนแรกอยู่ที่หอก็ไม่ได้รู้สึกอะไร บรรดาอาจารย์กับนักเรียนราวกับหายตัวไปเพียงชั่วข้ามคืน แต่ไหนแต่ไรเขาก็ชอบความสงบและคิดว่าแบบนี้ก็ดีมากอยู่แล้ว แต่พอขับรถออกมา ได้เห็นผู้คนเดินกันขวักไขว่ ได้เห็นบรรยากาศการฉลองปีใหม่ ดอกไม้ที่ประดับหน้าร้านค้าสองข้างทาง บทเพลงชวนคักคึกก็พลอยทำให้เขารู้สึกครึกครื้นไปด้วย เขาฮัมเพลงออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ด้วยซํ้าว่าเป็นเพลงอะไร เท่าที่จำได้ เพลงนี้เป็นเพลงที่มักจะเปิดในช่วงเทศกาลตรุษจีน ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกว่าการร้องเพลง „กงสี่ฟาไฉ‟ (สุขสันต์ปีใหม่ ขอให้รํ่ารวย) สี่คำนี้ซํ้าไปซํ้ามา ช่างไร้รสนิยมมากจริงๆ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันเพราะมาก ชวนให้เบิกบานใจเป็นอย่างมาก น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนมีความสุขพอกลับถึงบ้าน เขาก็เห็นอวิ๋นเฉียวอยู่ด้วย เช่นนั้นก็พลอยทำให้รู้สึกตกใจ หลายปีมานี้เขาไม่เคยเห็นอวิ๋นเฉียวมาสวัสดีปีใหม่ที่บ้านเขาเลยสักครั้งอวิ๋นเฉียวมีเหตุผลของตัวเอง เขากับอวี่เจ๋อเป็นเพื่อนมาตั้งแต่ม.ปลาย ชูยินพาอวิ๋นตั่วมาสวัสดีปีใหม่ เพื่อเป็นการสวัสดีปีใหม่ครูหลิวอวี่เจ๋อ ถ้าเขาตามมาด้วยก็จะรู้สึกอยู่ตํ่ากว่า จะกลายเป็นพี่ชายของนักเรียนของอีกฝ่ายดังนั้นหลายปีมานี้เขาจึงไม่เคยมาบ้านของหลิวอวี่เจ๋อในช่วงปีใหม่เลยเห็นได้ชัดว่าพ่อกับแม่เกร็งกับการมาถึงของบ้านอวิ๋นมาก แม้จะผ่านมาหลายปี แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวอวิ๋น พวกท่านก็ยังไม่สามารถยิ้มได้
