อวิ๋นตั่วหันมองชูยิน “ตอนนั้นแม่ทำอะไรอยู่คะ?”ชูยินยกถ้วยชา แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ตั้งอกตั้งใจเป่าใบชาที่ลอยอยู่ในถ้วย ก่อนจะดื่มลงไปหนึ่งอึก แล้วพูดกับแม่บ้านหลิว “ชานี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมรสมันอ่อนแบบนี้ล่ะ”แม่บ้านหลิว “คุณผู้ชายเอากลับมาเมื่อสองสามวันก่อนค่ะ เมื่อวานคุณผู้หญิงก็ยังชมว่ารสชาติดี บอกว่าปีนี้ให้ใช้ชานี้อยู่เลยนี่คะ”“อ๋อ!” ชูยินทำท่าราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน “ฉันลืมไปแล้วจริงๆ ด้วย แต่ทำไมวันนี้รู้สึกว่ารสชาติมันไม่ค่อยเหมือนเมื่อวานเลยล่ะ”“แม่ไม่ต้องเฉไฉนอกเรื่องเลยนะคะ!” อวิ๋นตั่วไม่พอใจกับท่าทางของชูยิน “หนูถามว่าตอนเด็กๆ ที่หนูร้องไห้ แม่ทำอะไรอยู่คะ?”แต่ชูยินก็ยังคงพูดกับแม่บ้านหลิวต่อ “เอาแจกันดอกไม้สองอันที่ฉันจัดเมื่อวานไปวางไว้ในห้องหนังสือของคุณผู้ชายนะ จริงสิ ต้นล่าเหมยในสวนออกดอกสวยมาก พรุ่งนี้อย่าลืมตัดมาวางในห้องรับแขกด้วยล่ะ”“ได้ค่ะ” แม่บ้านหลิวรับคำ ก่อนที่จะยกถาดชาเดินออกไป“แม่กำลังร้อนตัวอยู่ใช่ไหมคะ?” อวิ๋นตั่วยังพูดไม่หยุด“แม่บ้านหลิว เอาขนมมาให้ฉันด้วย” ชูยินตะโกนอวิ๋นเฉียว “ตอนนั้นแม่กำลังเล่นไพ่นกกระจอกอยู่!”พอสิ้นคำ ในห้องก็เกิดเดธแอร์“ป้าไปทำขนมมาให้ดีกว่า” แม่บ้านหลิวหลบฉากหนีไปก่อนอวิ๋นตั่วนั่งลงข้างชูยิน ดึงมือของคนเป็นแม่มา “ไพ่นกกระจอกสำคัญกว่าลูกสาวอีกใช่ไหมคะ?”“แน่อยู่แล้วสิ เธอไม่รู้อะไร ตอนนั้นแม่เพิ่งเล่นไพ่นกกระจอกเป็น ทุ่มเทสุดๆ ไปเลย
