อวี่เจ๋อจ้องอวิ๋นตั่วเขม็ง จู่ๆ ก็เข้าใจในความโง่เขลาของตัวเอง
ตั้งแต่อวิ๋นตั่วยังเด็ก ภาพลักษณ์ของอวี่เจ๋อคือคนที่ราวกับอยู่บนภูเขาสูง คนที่อวิ๋นตั่วรักก็คือเขาที่ทระนงและมั่นใจในตัวเองถ้าสิ่งเหล่านั้นหายไปก็เท่ากับภูเขาสูงได้เปลี่ยนกลายเป็นเพียงเนินทราย และต่อหน้าเธอ เขาก็จะตํ่าต้อยกว่าจริงๆเขาเริ่มลนลาน ”พี่โง่เอง ไม่รู้ว่าทำไมเวลาเห็นเธอกับเทียนอี้นั่งอยู่ด้วยกันแล้วถึงมักจะคิดไปว่าใช่พี่หรือเปล่าที่เป็นคนนอก พวกเธออายุเท่ากันผ่านประสบการณ์มาเหมือนๆ กัน หนีเรียนด้วยกัน ปีนกำแพงด้วยกัน ถูกต่อต่อยจนเข้าโรงพยาบาลมาเหมือนกันซึ่งเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่พี่ไม่ได้มีประสบการณ์ร่วมกับเธอมา เธอเป็นเหมือนความฝันของพี่ ที่พี่เรียกว่าความฝันเพราะมันไม่มีทางเป็นจริง เพราะแบบนั้นพี่ถึงได้สงสัยว่าทั้งหมดนี่เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า? แม้ในตอนนี้ที่เธอนั่งอยู่ตรงหน้าพี่จริงๆ พี่ยังไม่อยากจะเชื่อว่าพระเจ้าจะมอบเธอให้กับพี่จริงๆ ถ้าพวกเราเกิดจากโคลนที่เจ้าแม่หนี่วา*สร้างขึ้นมาจริงๆ เธอคงจะเป็นคนที่เจ้าแม่ทุ่มเทกำลังแรงกายและภาคภูมิใจที่สุดส่วนพี่ก็คงเป็นคนธรรมดาที่สร้างจากโคลนเหมือนคนอื่นๆ พี่จะคู่ควรกับเธอได้ยังไง? เธอดีเลิศขนาดนี้ เกิดในครอบครัวมั่งคั่งรํ่ารวย แต่กลับไม่ได้เจ้าอารมณ์ อารมณ์ร้ายเหมือนคุณหนูคนอื่นๆ ตรงกันข้าม เธอกลับเพียบพร้อมพัฒนาตัวเองได้ดีขึ้นเรื่อยๆ”“นั่นก็เพราะพี่” อวิ๋นตั่วจั
