เห็นแค่นั้นเอง”“โมโหเห็นๆ ยังจะไม่ยอมรับอีก”“ก็ได้ๆ ยอมรับก็ได้ ก็โมโหอยู่นิดหนึ่ง พี่ไม่ชอบให้เธอพูดถึงเขา
โดยเฉพาะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันสองคน” อวี่เจ๋อหยุดคิดไปครู่หนึ่ง “อาจจะเห็นแก่ตัวนิดๆ แต่เธอต้องให้เวลาพี่เปลี่ยนหน่อย รู้ไหมว่าความอิจฉาเนี่ยเป็นโรคอย่างหนึ่ง โรคเนี่ยเวลามาก็ถาโถมมาทีเดียว แต่เวลาจะหายมันต้องใช้เวลา”อวิ๋นตั่วยิ้ม ”หนูไม่เคยได้ยินคำเปรียบเทียบแบบนี้มาก่อนเลย พี่หาข้ออ้างให้ตัวเองนี่นา”“ลองไปถามจิตแพทย์ดูก็ได้ว่าความอิจฉาริษยาเป็นโรคอย่างหนึ่งใช่หรือเปล่า?”“ถึงจะเป็นโรค แล้วยังไงล่ะคะ? คุณหมอจะให้ยาได้ไหม?”“ต้องมียาอยู่แล้วสิ”“ไหนล่ะคะยา?” อวิ๋นตั่วมองอวี่เจ๋อแบบเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “หลอกหนูใช่ไหม?”“เธอไงยา”“คนบ้า!” อวิ๋นตั่วผลักเขาออก ลุกขึ้นยืน “หนูจะลงไปดูว่าแม่บ้านหลิวทำอาหารเย็นเสร็จหรือยัง”
เจ้าแม่หนี่วา* เป็นเทพที่ชาวจีนเชื่อกันว่าเป็นผู้สร้างมนุษย์ โดยการปั้นขึ้นจากโคลน
