านคอมพิวเตอร์เลย สามปีก่อนที่เขาซื้อบริษัทดรีมเมอร์กรุ๊ปของพวกเราก็ควรจะอาศัยโอกาสนั้นเปลี่ยนรูปแบบกิจการ แต่ก็ดันไม่ทำ เหมือนกับพอเห็นแม่ไก่ที่พวกเราเลี้ยงออกไข่แล้ว เขาก็มาแย่งแม่ไก่เราไป พอแย่งไปแล้วตัวเองเลี้ยงไม่ดีก็เลยล้มเหลวไม่เป็นท่าเหมือนทุกวันนี้ ระบบของบริษัทพวกเขาพี่เจาะเข้าไปได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที แต่แค่มันผิดศีลธรรม พี่ก็เลยไม่ทำเท่านั้นแหละ” เฉินอวี้พูดสายตาที่ลั่วเสวี่ยมองเฉินอวี้ตอนนี้ไม่ใช้เจ้าอ้วนพุงย้อยอีกต่อไป แต่เป็นซุปเปอร์แมนสวมชุดคลุมทั้งตัว แล้วใส่กางเกงในไว้ด้านนอก“พี่เก่งจังเลยค่ะ!”เมื่อถูกลั่วเสวี่ยชมแบบนี้ เฉินอวี้ก็ยิ่งไปไม่เป็น “นี่เป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยทั้งนั้นพี่ไม่ได้โม้นะ ขอแค่พี่อยากทำขึ้นมา ไม่ว่าบริษัทไหนในโลกนี้พี่ก็แฮคได้หมดโลกนี้ไม่มีโปรแกรมไหนที่สมบูรณ์แบบหรอก”“ทุกโปรแกรมมีช่องโหว่ นั่นก็ถูก แต่พี่แน่ใจได้ยังไงว่าตัวเองจะหาช่องโหว่ทุกอย่างของพวกเขาเจอ แบบนี้อวดเกินไปหรือเปล่า?” สือเหยียนอดถามไม่ได้เฉินอวี้จึงบอกว่า “นี่ไม่ได้อวดนะ ที่เธอสงสัยพี่แบบนี้แสดงว่าเธอยังไม่ค่อยเข้าใจโปรแกรมมากนัก พี่ไม่โทษเธอหรอก ยังไงซะก็อยู่ปีหนึ่ง ในฐานะรุ่นพี่ พี่ขอเตือนด้วยความหวังดีนะ อย่าเอาแต่อ่านหนังสืออย่างเดียว โดยเฉพาะคอมพิวเตอร์ มันมีการอัพเดทเปลี่ยนรุ่นไวมาก ความรู้มากมายในหนังสือมันล้าสมัยแล้ว ต้องอาศัยสิ่งนี้เท่านั้นแหละ” ขณะที่พูดเขาก็ชี้ไปที่หัวต
