ัวเอง“อันนั้นน่ะ คนโบราณเคยกล่าวไว้ไม่ใช่เหรอว่าเชื่อที่อ่านในหนังสือทั้งหมด สู้ไม่อ่านหนังสือเลยดีกว่า”ฉงหรงยิ้มแบบมีเลศนัย “คนโบราณคนไหนกล่าวไว้คะ?”เฉินอวี้กระอักกระอ่วนเล็กน้อย เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าคนโบราณคนไหนกล่าวไว้ ยังไงซะก็เคยพูดไว้แล้วกัน “จะสนทำไมว่าใครกล่าวไว้ สรุปว่ามีคำกล่าวนี้ก็แล้วกัน ยังไงซะวันนี้พวกเธอก็มาทานอาหารร้านพี่ ถือเป็นโชคชะตาของพวกเรา ในฐานะรุ่นพี่ พี่จะถ่ายทอดประสบการณ์ให้พวกเธอ คิดเสียว่าจะได้ไม่ทำให้โชคชะตาผิดหวัง”“ฉันกับฉงหรงไม่ได้เรียนสาขาคอมพิวเตอร์ ไม่จำเป็นต้องฟังคำแนะนำของพี่นี่คะ” ลั่วเสวี่ยพูดเฉินอวี้จึงบอกว่า “เธอก็โลกสวยไปนะเธอคิดว่าพวกเธอจะหนีคอมพิวเตอร์พ้นเหรอเดี๋ยวครึ่งปีหลังคณะวารสารศาสตร์ก็จะเปิดวิชาคอมพิวเตอร์แล้ว นี่มันสมัยไหนแล้ว ใครจะหนีคอมพิวเตอร์พ้นบ้าง?”“แบบนั้นก็แย่แล้วสิ ฉันไม่สนใจคอมพิวเตอร์เลยสักนิด” ฉงหรงพูดชีซิงยกอาหารมาเพิ่มให้พวกเขา แล้วพูดว่า “พรุ่งนี้อวี่เจ๋อมีบรรยายคลาสเปิด พอพวกเธอได้ไปฟังเขาบรรยายแล้วก็จะรู้สึกว่าวิชาคอมพิวเตอร์ไม่ได้ยุ่งยากซับซ้อนขนาดนั้น”“ใครๆ ก็บอกว่าอาจารย์หลิวสอนได้ดีมาก จริงเหรอ?” ฉงหรงถามเทียนอี้“ก็พอใช้ได้นะ ยังไงซะฉันก็ไม่หลับตอนเรียนวิชาของเขา ไม่ใช่เป็นเพราะฉันนอนเต็มอิ่มจากวิชาอื่นมาแล้วแน่นอน” เทียนอี้พูด—————————————————————
