อวี่เจ๋อลุกขึ้นอย่างจนใจ มองโทรศัพท์เครื่องนั่นด้วยความเกลียดชัง พอหยิบขึ้นมา แน่นอนว่าต้องพูดด้วยนํ้าเสียงที่ไม่ดี “ฮัลโหล!”เฉินอวี้ที่อยู่ในสายทำเสียงอ่อนเสียงหวาน “ฉันรบกวนพวกนายหรือเปล่า?”“แล้วนายคิดว่าไงล่ะ?”“ฉันก็ไม่ได้จงใจจะทำนายเสียเรื่องนะ หลักๆ คือปัญหาที่นายเพิ่งเสนอขึ้นมา ฉันคิดแผนงานแก้ไขปัญหาออกแล้ว จะมาหรือเปล่า ฉันกลัวว่าถ้านานไป ฉันจะลืม” เฉินอวี้พูดขึ้น“จริงเหรอ?” ถ้าว่ากันตามเหตุผล อวี่เจ๋อไม่ควรสงสัยในความสามารถเฉพาะทางของเฉินอวี้ แต่เป็นเพราะเขาดันโทรมาในเวลานี้ อวี่เจ๋ออดสงสัยเจตนาของเขาไม่ได้“ฉันจะหลอกนายได้เหรอ รีบมาเร็วๆ เถอะ!”อวี่เจ๋อวางสาย มองอวิ๋นตั่วด้วยความรู้สึกเสียดาย ก่อนที่จะจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ “พี่ต้องออกไปข้างนอก แปปเดียว เดี๋ยวกลับมา”อวิ๋นตั่วถอนหายใจ ท่าทางเธอจะต้องเลิกคิดเพ้อเจ้อกับช่วงเวลาที่กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มนี้แล้ว คิดไปคิดมา การที่ทั้งสองจะสร้างตุ๊กตาดินที่หลอมรวมพวกเขาให้เป็นหนึ่งเดียวกันจะต้องมีอุปสรรคที่ไม่คาดคิดเสมออวิ๋นตั่วกลับมาที่หอพัก ที่แปลกใจก็คือวันนี้ลั่วเสวี่ยกับฉงหรงไม่ถามว่าผลงานเป็นอย่างไรสือเหยียนก็กำลังอ่านหนังสือ เธอเงยหน้ามองอวิ๋นตั่วแปบหนึ่ง แล้วสายตาก็ไปจ้องอยู่ที่หนังสือต่อ อวิ๋นตั่วเดินเข้าไป ก็เห็นเธอหยิบหนังสือพัฒนาซอฟแวร์เล่มหนาขึ้นมา ก็มองด้วยความตื่นเต้น รู้สึกนับถือมากจนแทบจะก้มกราบลงไปทั้งตัวหนึ่งภา
