งโง่ตลอดไป ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนอย่างหลิวอวี่เจ๋อไปชอบเธอได้อย่างไร? อีกทั้งยังมีเทียนอี้อีก ไม่น่าเชื่อว่าจะหลงเธอจนทำอะไรไม่ถูก!โลกใบนี้ไม่มีเหตุผลจริงๆ!สือเหยียนเก็บหนังสือ เตรียมตัวที่จะเข้านอน ที่จริงเธออยากจะบอกอวิ๋นตั่วว่าเธอไม่อยากคุยด้วยอวิ๋นตั่วรู้สึกว่าไม่มีความหมายอะไร เธอเชิดหน้ามาตั้งแต่เด็ก เหมือนเป็นคุณหนูนกกระจอกเทศ สือเหยียนไม่อยากสนใจเธอ แล้วเธอจะไปพูดจู้จี้กับสือเหยียนงั้นเหรอ? เธอใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาสือเหยียนมาตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่เธอสอบได้คะแนนไม่ดี คุณแม่ก็จะพูดกับเธอว่า “ลูกดูอย่างสือเหยียนสิ!”อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ เธอกลับไปอยู่บนเตียงตัวเอง หลบอยู่ในผ้าห่ม แอบกัดริมฝีปากตัวเอง ราวกับว่ามีกลิ่นอายของอวี่เจ๋อติดอยู่ที่ปากเธอแอบยิ้มคนเดียว ครุ่นคิดพิจารณาถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นตอนอยู่ด้วยกันรู้สึกจั๊กกะจี้ในใจ เหมือนมีหมดเป็นหมื่นตัวกำลังสะกิดอาการคันของเธอเมื่อตื่นเช้าวันต่อมา ได้ยินฉงหรงพูดว่า “เมื่อคืนอวิ๋นตั่วคงฝันว่าเก็บเงินได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ยิ้มตลอดคืนหรอก”ลั่วเสวี่ยพูดพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย “สำหรับอวิ๋นตั่ว การเก็บเงินได้ไม่มีอะไรน่าดีใจหรอก บ้านเธอขาดเงินหรือไงล่ะ? ใช่ไหมอวิ๋นตั่ว?”อวิ๋นตั่วกำลังนั่งใจลอยอยู่บนเตียง ทุกวันตื่นขึ้นมา เธอจะนั่งอยู่แบบนี้พักหนึ่ง ปลุกจิตใจให้ตื่น การกระทำแบบนี้ ลั่วเสวี่ยกับฉงหรงชินแล้ว“เลิกเหม่อได้แล้ว จะ
