อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าลั่วเสวี่ยพูดถูก เมื่อรักกันลึกซึ้งทั้งสองคนควรเชื่อมประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน เธอสัมผัสได้ถึงการหอบที่หายใจที่รุนแรงของอวี่เจ๋อมือทั้งสองโอบเอวบางของเธอไว้แน่น ปรารถนาจะหักตัวเธอและขยี้เข้าสู่ร่างกายเขา เธอรู้สึกได้ถึงความปรารถนาที่รุนแรงของอวี่เจ๋อเขาอุ้มอวิ๋นตั่วขึ้นไปวางบนเตียง เอนตัวลง แล้วจูบปากเรียวเล็กของเธอเบาๆอวิ๋นตั่วคล้องคอเขาไว้ แล้วถามว่า “ก่อนหน้านี้ทำไมพี่ไม่จูบหนูเลยคะ?”อวี่เจ๋อใช้สองมือจับหน้าของเธอ ประคองไว้เหมือนสมบัติลํ้าค่าหายาก“พี่ทำไม่ลง! เหมือนเห็นดอกไม้สดที่สวยงามน่าหลงใหล อยากจะกอดไว้ แต่ก็ไม่กล้าโน้มลงมา เพราะกลัวว่ามันจะแห้งเ**่่ยว”“ถ้าในอนาคตหนูแห้งเ**่่ยวขึ้นมาจริงๆ พี่จะทำยังไงคะ?” อวิ๋นตั่วกะพริบตาใสเป็นประกายมองเขาอวี่เจ๋ออดใจไม่ไหวที่จะจูบลงที่ขนตาเธอ“ถ้าอย่างนั้นเธอกับพี่ก็แห้งเ**่่ยวไปด้วยกัน กลายเป็นดินโคลน จากนี้ไปในตัวเธอมีพี่ ในตัวพี่มีเธอแยกกันไม่ได้อีก”อวิ๋นตั่วใช้มือข้างหนึ่งลูบคิ้วหนาดกดำของอวี่เจ๋อขณะที่มองตาของเขาหลายปีมาแล้ว ดวงตาของเขาไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด สวยงามแบบนี้ตลอดมา “บางครั้งพี่ก็ซื่อบื้อจริงๆ นะคะ พี่ไม่รู้เหรอว่าดอกไม้ก็ต้องการความชุ่มชื้น?”“ใช่ พี่ซื่อบื้อมาก” อวี่เจ๋อยิ้มเบาๆอวี่เจ๋อก้มลงตรงคอขาวสะอาดหมดจดของเธอ ปากของเขากำลังปีนป่ายขึ้นช้าๆ อยู่บนซอกคอที่ราวกับหงส์ พอถึงตรงใบหู เขาก็กัดติ่งหูเธอเบาๆอวิ
