ไม่ยอม ก็มาโกรธเธองั้นเหรอ?“นายก็แปลกเกินไปแล้ว ยังไงนี่ก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉันนี่นา?”เทียนอี้เข้าใจอวิ๋นตั่ว เขารู้ว่าคนๆ นี้ชอบใช้ไม้อ่อน ไม่ชอบใช้ไม้แข็ง เขาจับแขนอวิ๋นตั่วแล้วเขย่า “อวิ๋นตั่ว ฉันรู้ว่าเธอใจดีที่สุดแล้ว ช่วยฉันสักครั้งเถอะ ฉันจะตราตรึงไว้ในใจเลย”“อาศัยความสัมพันธ์ของครอบครัวนาย ไม่ผ่านก็คงไม่เป็นไรมั้ง? บ้านนายสร้างอภินิหารได้มากมายนี่ ต่อให้ทุกสาขาวิชาพังย่อยยับ ฉันว่านายก็ยังเรียนจบได้อย่างราบรื่นอยู่ดี ” อวิ๋นตั่วพูด“เธอไม่รู้หรอก พ่อฉันบอกไว้แล้วว่าถ้าฉันสอบไม่ผ่านสี่วิชา ก็จะส่งฉันไปเมืองนอก” เทียนอี้พูด“ก็ดีเลยสิ คนแบบนายควรไปก่อหายนะให้ชาวต่างชาติ”“อวิ๋นตั่ว ฉันไม่อยากไปเมืองนอก ฉันไม่เก่งภาษาต่างประเทศ เธอรู้ดีที่สุด ถ้าฉันไปอยู่เมืองนอกแล้วจะเหงามาก เธอคิดดูสิคนเสเพลที่พูดภาษาไม่คล่องสุดท้ายจะกลายเป็นอะไรล่ะ? เธอไม่เคยจากบ้านเกิดเมืองนอน ไม่รู้ถึงความลำบากตอนอยู่ต่างประเทศหรอก!”“ฉัน ฉันจะลองดู” อวิ๋นตั่วสะเทือนใจเพราะประโยคสุดท้าย“ดีจังเลย ขอบคุณนะอวิ๋นตั่ว” เทียนอี้โค้งเอวให้อวิ๋นตั่ว “หลังจากเรื่องนี้สำเร็จ ฉันจะทำตามสิ่งที่เธอต้องการหนึ่งอย่าง”“คุยโวโอ้อวดไม่กลัวฟ้าผ่าลิ้น ถ้าฉันต้องการดาวบนฟ้า นายจะเก็บมาให้ฉันได้เหรอ?” อวิ๋นตั่วเหยียดหยาม“ขอแค่เธอบอกมา ฉันต้องหาวิธีได้แน่!”
