จากสีหน้าของเลขาหวัง ดูไม่ออกว่าอยู่ในอารมณ์ไหน แต่ความสงบเงียบภายนอกไม่ได้แปลว่าเขาไม่มีความคิดอะไร เขาถามอวี่เจ๋อว่า “อาจารย์หลิวคิดว่ายังไงล่ะ? โปรเจคนี้คุณเป็นคนทำเอง คำสั่งส่วนกลางของโปรแกรมนี้ก็มีแต่คุณที่รู้ พวกเราเป็นมือใหม่ทั้งนั้น”“ผมว่าที่ผู้ว่าเจี่ยงพูดก็มีเหตุผล เปิดประมูลใหม่เสียทั้งเงินทั้งเวลา ไม่ยุติธรรมกับบริษัทที่เข้ามาทีหลังด้วย ผมมีวิธีการอยู่…” อวี่เจ๋อพูดคนทั้งห้องล้วนมองไปที่เขา ไม่รู้ว่าชายหนุ่มมากความสามารถคนนี้คิดแผนเด็ดอะไรออกมาได้ผู้ว่าเจี่ยงภาคภูมิในใจ ตั้งแต่เขาเข้าร่วมโปรเจ็คนี้ก็กระทบกระทั่งกับอวี่เจ๋ออยู่บ่อยๆ หลายครั้งที่บอกเป็นนัยว่าจะให้โปรเจ็คนี้กับอี้ซินกรุ๊ปก็ถูกปฏิเสธทุกครั้ง วันนี้เขาให้คิดวิธีเตะคู่แข่งที่มีความสามารถออก อยากจะให้อี้ซินได้โปเจคนี้ไป ภายใต้สถานการณ์ที่จนใจไร้ทางเลือกนี้ เขาเห็นศักยภาพของบริษัทที่เหลือยู่แล้ว สำหรับการทุ่มทุนมหาศาลในช่วงแรก การที่พวกเขาจะแบกรับไหวนั้นเปลืองแรงมาก ถ้าเป็นแบบนี้ก็พูดได้ว่าอี้ซินไม่มีคู่แข่ง โปรเจ็คคือสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าเขา เขาอยากให้อวี่เจ๋อสำนึกได้ถึงจุดนี้ ดังนั้นต้องประนีประนอม อย่างไรซะถ้าเปิดประมูลใหม่ก็จะเป็นขั้นตอนที่ชักช้า อวี่เจ๋ออาจจะไม่อยากเสียเวลา ทุกคนต่างบอกกันว่า หลังจากโปรเจ็คนี้สำเร็จ เขาจะได้เลื่อนขั้นศาสตราจารย์สำหรับเขาแล้วก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งนี้น่าดึงดูดคนเราเกิดมาไม่ใช่
