ในห้องปราชุม สีหน้าของเลขาหวังกับผู้ว่าเจี่ยงดูจริงจัง งานประมูลที่เพิ่งจัดไป เมื่อเทียบกับบริษัทที่มาลงชื่อตอนแรกแล้วไม่ถึงครึ่ง จึงถูกบังคับให้ยกเลิกผู้ว่าเจี่ยงกำลังรวบรวมข้อมูลรายงานสาเหตุที่บริษัทไม่เข้าร่วมประมูลเขามองทุกอย่างอย่างจนใจ ความจริงจะต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่ๆเลขาหวังกวาดตามองไปหนึ่งรอบ “ตามกฎแล้ว บริษัทพวกนี้จะถือว่าถอนตัวจากการประมูลไปโดยอัตโนมัติ เราเองก็ได้แต่ต้องเปิดประมูลใหม่และแน่นอนว่าบริษัทที่เข้าร่วมประมูลครั้งนี้จะสามารถร่วมประมูลต่อได้ แต่เพื่อป้องกันไม่ให้สถานการณ์อย่างวันนี้เกิดขึ้นอีกจะต้องคุยเงื่อนไขให้เรียบร้อยก่อนเปิดการประมูล การถอนตัวไปแบบนี้อย่าว่าแต่ทำให้งานของเราล่าช้าเลย ทั้งยังทำลายผลประโยชน์ของทุกคนด้วย โปรเจคนี้ เราแพลนไว้ว่าจะเริ่มในปีหน้า ถ้าเป็นแบบนี้ความเสียหายใครจะรับผิดชอบ?”คำพูดเหมือนเป็นการบ่นด้วยความไม่พอใจ ไม่ได้ระบุเจาะจงใครเป็นพิเศษแต่ในใจผู้ว่าเจี่ยงรู้ดีว่าคำพูดนี้หมายถึงเขาโปรเจคนี้เขาเป็นผู้รับผิดชอบหลักมาตลอด ดังนั้นบริษัทที่เข้าร่วมการประมูลก็ต้องติดต่อกับเขา เมื่อเกิดความผิดพลาดแบบนี้ขึ้น เขาก็ยากที่จะพ้นคำครหา เขาก้มหน้าลง ค่อยๆ ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อ“หลังจากเลิกปราชุมผมจะเตรียมสัญญาฉบับใหม่ บริษัทที่จะเข้าร่วมประมูลคุณสมบัติจะเขียนชัดเจนเมื่อเข้าร่วมประมูลแล้วห้ามถอนตัวกลางคัน”“แบบนี้ถึงเป็นการทำงานที่สมเหตุสมผล
