สือเหยียนที่เข้ามาพอดี พอเห็นทั้งสามกำลังล้อมคอมพิวเตอร์อยู่ก็เอ่ยถามออกมา “กำลังดูอะไรกันเหรอ?”อวิ๋นตั่วรีบปิดคอม “ไม่มีอะไร วันนี้จะสอบแล้ว ต้องรีบมากอดขาพระพุทธรูปหน่อย!”สือเหยียนหัวเราะเสียงเย็น ”เธอนี่เตรียมการเมื่อจวนตัวจริงๆ ไหนเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าเจอคณะที่ใช่แล้ว การสอบก็เป็นเรื่องชิลๆ?”“เรื่องชิลๆ ก็ต้องมีมุมบอดบ้างสิ ทบทวนเยอะๆ ไม่ได้เสียหายอะไรสักหน่อย” อวิ๋นตั่วถือเสื้อโค้ท สะพายกระเป๋าเดินออกไปข้างนอกลั่วเสวี่ยตามมาด้วย“ฉันสั่งซื้อให้แล้ว อย่างช้าก็คงถึงวันมะรืนพยายามจัดการเขาให้ได้ก่อนวันปีใหม่ล่ะ!”พอถึงห้องเรียน กู่เลี่ยงก็ดึงอวิ๋นตั่วไว้ “อวิ๋นตั่ว เธอต้องช่วยฉันนะ! ถ้าเธอไม่ช่วย ฉันตายแน่เลย!”เมื่อเห็นอีกฝ่ายพูดด้วยท่าทางจริงจังแบบนั้น อวิ๋นตั่วก็ถามออกไป “มีเรื่องอะไร?”“ตอนนี้ในหัวฉันเบลอไปหมด อีกเดี๋ยวตอนสอบต้องไม่รอดแน่”“แล้วจะให้ฉันช่วยยังไง?”“เธอนั่งหน้าฉัน พอถึงเวลาเหมาะๆ ก็เลื่อนกระดาษคำตอบออกมาเป็นไง โจทย์ยากๆ ก็ให้คำตอบสั้นๆ ใบ้ให้หน่อย”อวิ๋นตั่วนึกไปถึงประสบการณ์ความเสียใจที่ทำไม่ได้ตอนมัธยมแล้วก็เกิดรู้สึกคล้อยตามขึ้นมา “ได้!”คำตอบที่ทำเอากู่เลี่ยงซาบซึ้งใจ “สัญญาแล้วนะ! ต้องให้ฉันสอบผ่านให้ได้ ไม่ต้องห่วง ต่อไปเรื่องของเธอก็คือเรื่องของฉันเหมือนกัน!”“อย่าไปสนใจเรื่องจอมปลอมพวกนั้นเลย”ตกลงกันเรียบร้อย ตอนทำข้อสอบปรนัย อวิ๋นตั่วก็เขียนตัวใหญ่เป็นพิเศษ เมื่
