อวิ๋นตั่วชี้ไปนอกหน้าต่าง “ฟ้าสางแล้ว หนูต้องไปเรียนแล้วค่ะ!”“ทำเรื่องไว้ แล้วก็จะไปทั้งๆ อย่างนี้น่ะเหรอ?” อวี่เจ๋อเอาตัวมาขวางประตู สองมือโอบเธอไว้อวิ๋นตั่วรู้สึกมึนงง อะไรคือทำเรื่องไว้ เธอทำเรื่องอะไรไว้งั้นเหรอ? หรือว่าเธอจัดการเขาได้แล้วจริงๆ? เธอมองตัวเองทันที แล้วก็มองอวี่เจ๋อ ไม่น่าใช่นะ?“หนูทำอะไรคะ?”“เธอไม่รู้เหรอ?”อวิ๋นตั่วส่ายหน้า รู้สึกแปลกๆ เวลานี้ควรจะพยักหน้าสิถึงจะถูก เธอก็เลยพยักหน้าอีกอวี่เจ๋อมองสายตาที่ไม่รู้สึกผิดของเธอ เมื่อคืนนี้เธอก็ใช้สายตาประกายแวววับคู่นี้ดึงดูดเขา “ลองคิดดูดีๆ สิ?”อวิ๋นตั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็คิดไม่ออก จึงยิ้มออกมาอย่างรู้สึกผิดมาก“หนูนึกไม่ออกจริงๆ ค่ะ ไม่ว่าหนูจะทำอะไรลงไป สาเหตุก็เป็นเพราะเหล้าทั้งนั้น ต้องไม่ใช่เจตนาเดิมของหนูแน่ พี่อย่าถือสาคนไม่รู้เรื่องอย่างหนูเลยนะคะ”“ดังนั้น เธอจะไม่ยอมรับคำพูดหลังจากที่เมาใช่ไหม?”“พอเมาแล้วก็วาจาพิกลพิการฟังไม่รู้ความ แน่นอนว่าคิดเป็นจริงเป็นจังไม่ได้”อวี่เจ๋อผิดหวังเล็กน้อย เกือบจะมองอวิ๋นตั่วด้วยความจงเกลียดจงชัง มีที่ไหนกันที่มายั่วคนอื่น แล้วจากนั้นก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “แต่คำโบราณกล่าวว่าคนเมาจะพูดความจริงนะ”“เมื่อวานหนูพูดอะไรไปคะ?” อวิ๋นตั่วสงสัย“หนูจะจัดการพี่ให้ได้!” อวี่เจ๋อพูดอวิ๋นตั่วอ้าปากค้าง แล้วตบหัวตัวเองเบาๆ ทำไมถึงโง่ขนาดนี้นะ
จุดมุ่งหมายที่ต้องเก็บเป็นความลับ เธอดัน
