อทำเสร็จก็หันมองข้างตัว จากนั้นก็เลื่อนกระดาษลงจนแน่ใจแล้วว่ากู่เลี่ยงเห็นแน่นอน ส่วนข้อที่ไม่ใช่ปรนัยเธอก็เขียนแยกใส่กระดาษแล้วโยนไปแต่สุดท้ายกลับโยนไม่แม่น จนกระดาษไปตกลงที่พื้น
ตรงกลางระหว่างอวิ๋นตั่วกับกู่เลี่ยงทั้งสองตกใจจนใจแทบหลุด ใครจะไปเก็บล่ะ?ยังไม่ทันตกลงกันได้ก็เห็นอาจารย์คุมสอบเดินมา อวิ๋นตั่วใจเต้นแรงภาวนาอยู่ในใจว่าขอให้เขาไม่เห็น ขอให้เขาไม่เห็นแต่เขาก็กลับหยุดยืนข้างก้อนกระดาษ ก้มหน้าลง ถ้ายังมองไม่เห็น คงตาบอดแล้วแน่ๆอวิ๋นตั่วเหงื่อออกเต็มหน้า แต่คนที่ลนลานมากกว่าเธอก็คือกู่เลี่ยง เขาคิดว่าจะให้อวิ๋นตั่วมาเดือดร้อนด้วยไม่ได้ จึงรีบพูดขึ้น “อาจารย์ครับ นั่นของผม”“นี่อะไร?” อาจารย์ถาม“กระดาษเลคเชอร์ครับ!”อาจารย์ส่งกระดาษคืนให้กู่เลี่ยง ทั้งอวิ๋นตั่วทั้งกู่เลี่ยงรู้สึกเหมือนตัวเองตาฝาดไป กู่เลี่ยงเปิด “กระดาษเลคเชอร์” แล้วลอกลงไปในกระดาษคำตอบของตัวเองอวิ๋นตั่วยังรู้สึกระวนกระวาย กลัวว่าอาจารย์จะรอจังหวะคิดบัญชีแค้นเมื่อส่งกระดาษคำตอบเสร็จก็เดินก้มหน้าเลียบผนังห้องออกไปพอออกมา ก็เจออวี่เจ๋อพอดี ฝ่ายนั้นส่งนํ้าให้เธอหนึ่งขวด “ท่าทางไม่ดีเลย สอบได้ไม่ดีเหรอ?”“ยังไม่รู้เลยค่ะ”“งั้นทำไมทำท่าทางไม่ดีแบบนั้นล่ะ?”อวิ๋นตั่วดื่มนํ้าไปหนึ่งอึก “ไม่ดียังไงคะ?”ในตอนนั้นลั่วเสวี่ยกับฉงหรงก็ตามออกมาติดๆ พวกเธอวิ่งมาหยุดข้างอวิ๋นตั่ว พอเห็นนํ้าในมือเพื่อนก็พูดขึ้น “อาจารย์หลิวช่างเป
