อวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อกลับมหา’ลัยด้วยกัน ตอนที่ลงมาจากรถฉงหรงกับลั่วเสวี่ยก็เห็นเข้าพอดี สองคนนั้นยืนลับๆ ล่อๆ อยู่ข้างหลัง แล้วจู่ๆ ก็ตบหลังอวิ๋นตั่วเบาๆ “จับได้พอดีเลย ดูซิว่าเธอจะแก้ตัวยังไง?”“แก้ตัวยังไง?” อวิ๋นตั่วงง“ไม่กลับมาทั้งคืน ที่แท้ก็อยู่กับเขานี่เอง บอกมานะเมื่อวานเธอสองคนอยู่ด้วยกันใช่ไหม?” ลั่วเสวี่ยถามอวิ๋นตั่วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ใช่ไง!”ลั่วเสวี่ยกับฉงหรงกลับคึกคักอย่างเห็นได้ชัด “จริงเหรอ แบบนี้แปลว่าเธอสองคน…”ทั้งสองคนพูดลากเสียง แล้วก็ไม่พูดประโยคถัดมา แต่คนโง่ก็รู้ว่าหมายความว่าอะไรอวิ๋นตั่วพูดอย่างซื่อสัตย์ “ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ!”“ชายหญิงอยู่กันตามลำพัง แต่ไม่ได้ทำอะไรเลยเนี่ยนะ มีแต่ผีนั่นแหละที่จะเชื่อ!” ฉงหรงไม่เชื่ออวิ๋นตั่วเดินไปยังห้องเรียน “ไม่เชื่อก็ตามใจพวกเธอ เมื่อวานพวกเราดูดาวด้วยกันที่ห้องพี่ชายฉัน”ลั่วเสวี่ยกับฉงหรงไม่อยากปล่อยเธอไป เดินตามหลังแล้วถามต่อ “เธอพูดตลกดีนะ สองคนนัดกันไปดูดาว แถมดูที่ห้องพี่ชายด้วย?”“ไม่ได้หรือไงล่ะ?”ลั่วเสวี่ยจับอวิ๋นตั่วไว้ “อวิ๋นตั่ว นี่ไม่ใช่เวลามาอายนะ เธอต้องพูดความจริง ตอนที่เธอกับหลิวอวี่เจ๋อเดทกัน ทำอะไรกันบ้างเหรอ?”อวิ๋นตั่วเห็นสีหน้าของลั่วเสวี่ย ดูท่าทางจริงจังมาก เธอตกใจเพราะเห็นสีหน้าของลั่วเสวี่ย “ไม่ได้ทำอะไรนี่?”“ไม่มีจับมือหรือจูบปากอะไรแบบนี้เหรอ?” ลั่วเสวี่ยพูด“จับมือน่ะเคยแล้ว ส่วนจูบปากน่ะเหรอ?”
