อวิ๋นตั่วเปลี่ยนเสื้อผ้าและก็มาถึงห้องอาหารแล้ว ชูยินกับแม่บ้านหลิวกำลังปรุงอาหารเช้า“พี่ชายลูกกับอวี่เจ๋อล่ะ?” ชูยินเห็นเธอลงมาคนเดียวจึงเอ่ยถามอวิ๋นตั่วหันกลับไป ก็เห็นอวี่เจ๋อกับอวิ๋นเฉียวกำลังลงมาพอดี “นั่นไม่ใช่เหรอคะ?”อวี่เจ๋อกับอวิ๋นเฉียวเดินมาถึงหน้าห้องอาหาร อวิ๋นตั่วดึงอวี่เจ๋อไว้ให้เขานั่งข้างเธอ “อย่าไปนั่งกับพี่ชายหนูนะคะ”อวิ๋นเฉียวทำหน้าทะเล้นใส่น้องสาว “ใครต้องการล่ะ เธอนึกว่าเขาเป็นพระยูไล ใครนั่งข้างเขาแล้วจะได้รับปราณเซียน แล้วจะสำเร็จเป็นเซียนหรือไง?”ชูยินตำหนิสองพี่น้องเบาๆ “ปะทะฝีปากกันแต่เช้า อวี่เจ๋อก็อยู่ที่นี่ด้วยนะ อย่าทำให้เขาหัวเราะเยาะสิ!”อวิ๋นตั่วมองอาหารห้าชามที่จัดวางอยู่บนโต๊ะ ก็รู้ว่าวันนี้คุณพ่อจะทานข้าวเช้าด้วย “คุณพ่อล่ะคะ?”“เมื่อวานกว่าจะกลับมาก็ตีสองแล้ว ให้เขานอนเยอะๆ หน่อยเถอะ” ชูยินว่า“ไม่ต้องหรอก ผมตื่นแล้ว” อวิ๋นอี้ฟานใส่ชุดนอนเดินลงจากชั้นบนพึมพำตลอดทาง “สองพี่น้องนี่เถียงกันแต่เช้าเลย ใครจะไปนอนลงล่ะ?”อวิ๋นอี้ฟานนั่งตรงหัวโต๊ะ ชูยินก็รินนมให้หนึ่งแก้ว อวิ๋นตั่วนำขนมปังแผ่นหนึ่งทาแยมสตรอเบอรรี่ส่งให้อวี่เจ๋ออวิ๋นเฉียวหัวเราะแล้วพูดว่า “น้องสาว ทำแบบนี้ให้พี่อันหนึ่งสิ?”อวิ๋นตั่วกลอกตาแล้วพูดว่า “เรื่องของตัวเองก็ทำเองสิคะ!”“แล้วทำไมเธอไม่ให้อวี่เจ๋อทำเองล่ะ?” อวิ๋นเฉียวแสดงความไม่พอใจ“หนูเต็มใจค่ะ! ”อวิ๋นตั่วมองอวี่เจ๋อ พลางยิ้มหวาน สายต
