อวิ๋นตั่วนึกไม่ถึงว่าการที่ตัวเองหลับครั้งนี้จะหลับไปจนฟ้าสาง ตอนที่แสงอาทิตย์แรกส่องแสงเข้ามาในห้องนั้น ก็ยังเป็นอวี่เจ๋อที่ปลุกเธอให้ตื่น“อวิ๋นตั่ว อวิ๋นตั่ว” เขาบีบจมูกเธอเบาๆ แล้วก็ปล่อยออก พอเห็นเธอไม่มีปฏิกิริยาก็บีบอีกครั้งอวิ๋นตั่วลืมตาอย่างไม่เต็มใจสุดๆ พอเห็นอวี่เจ๋อนอนอยู่ข้างๆ ตน ใบหน้าเธอก็มีรอยยิ้ม กำลังวังชาเต็มเปี่ยม ไม่เหมือนคนที่เล่นไพ่มาทั้งคืนสักนิด“เล่นเสร็จแล้วเหรอคะ?”“เล่นเสร็จตั้งนานแล้ว ลุกไปทานอาหารเช้า ควรจะไปมหา’ลัยได้แล้วนะ”อวิ๋นตั่วเงยหน้าขึ้นมอง ตัวเองนอนอยู่บนเตียงอวิ๋นเฉียว อวิ๋นเฉียวก็นอนอยู่บนพรมเช็ดเท้าข้างๆ บนร่างห่มผ้าห่มไว้ ตอนนี้ยังหลับอุตุอยู่“พี่คะ!” อวิ๋นตั่วไปเรียกเขาอวี่เจ๋อดึงเธอไว้ “ให้เขาหลับเยอะๆ หน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้นจะหลับไม่พอ แล้วจะอารมณ์เสียง่ายเป็นพิเศษ”“เมื่อคืนพวกพี่เล่นกันถึงกี่โมงคะ?” อวิ๋นตั่วถาม“ก็ไม่ได้ดึกมาก ประมาณเที่ยงคืน” อวี่เจ๋อพูด“เที่ยงคืน พี่ชายหนูก็ปล่อยพี่ไปแล้วเหรอ?”อวี่เจ๋อยิ้มแบบมีเลศนัย “คุณแม่เธอมาช่วยไว้น่ะสิ ไม่อย่างนั้นจะเป็นอิสระได้แบบนี้เหรอ ทีแรกพี่จะกลับมหา’ลัย แต่พี่อยากไปพร้อมเธอตอนเช้าก็เลยนอนอยู่ที่ห้องรับแขก”อวิ๋นตั่วมองพี่ชายที่นอนอยู่บนพื้นแล้วถามว่า “นี่เป็นผลงานของคุณแม่เหรอคะ?”อวี่เจ๋อพยักหน้า“คุณแม่นี่ใจร้ายจริงๆ นี่เป็นลูกชายแท้ๆ ของแม่เลยนะ” อวิ๋นตั่วเพ่งพินิจมองอวี่เจ๋อ “หนูกับพี่อวิ๋
