นเฉียวต่างฝ่ายต่างรู้สึกว่าคุณแม่ลำเอียง แต่เห็นทีตอนนี้คุณแม่จะลำเอียงรักพี่ที่สุดแล้ว พี่พูดอะไรท่านก็ยอมเสียหมด”“น้อยใจเหรอ?”“เปล่าหรอกค่ะ พี่ได้รับความชื่นชอบจากครอบครัวหนู ทำไมหนูต้องไม่พอใจด้วยล่ะคะ?”ทันใดนั้นอวี่เจ๋อก็ใช้สองมือจับหน้าอวิ๋นตั่ว แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“อวิ๋นตั่ว ขอบคุณนะ”“อยู่ดีๆ ทำไมมาพูดอบคุณหนูล่ะคะ?”อวิ๋นตั่วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยอวี่เจ๋อ “ขอบคุณทุกอย่างที่เธอทำเพื่อพี่ ไปซื้อกับข้าวเป็นเพื่อนแม่พี่ทำอาหารให้พวกเขา เล่นไพ่นกกระจอกเป็นเพื่อนท่าน พี่รู้สึกละอายใจมากเลยที่พูดเกลี้ยกล่อมพวกท่านไม่ได้ ต้องให้เธอลดศักดิ์ศรีไปทำเรื่องพวกนี้แทน”“พี่อวี่เจ๋อ พี่อย่าพูดแบบนี้สิคะ”อวิ๋นตั่วอย่างจริงจังเป็นพิเศษ“ทั้งหมดนี้หนูเต็มใจทำค่ะ ไม่ได้ฝืนใจสักนิดเลย พี่ใช้คำว่าลดศักดิ์ศรี แต่หนูไม่รู้สึกว่าหนูลำบากเลยสักนิด ชีวิตในจินตนาการของหนูก็เป็นแบบนี้ค่ะ ตอนเช้าพี่ไปทำงาน แล้วหนูกับแม่พี่ก็ไปซื้อกับข้าวที่ตลาดด้วยกัน พวกเราเลือกของที่พี่ชอบกินก่อน คุยกันว่าจะทำนํ้าแดงหรือต้มจืด ต่อราคากับพ่อค้าด้วยกัน จากนั้นก็กลับบ้านมาดูทีวี เล่นไพ่นกกระจอก รอพี่กลับมา แล้วทานข้าวด้วยกันทั้งครอบครัว คุยกันในเรื่องที่มีความสุขและไม่มีความสุขของวันนั้น”“ขาดไปอย่างหนึ่ง” เสียงหนึ่งดังขึ้น“ขาดอะไรไปเหรอคะ?” อวิ๋นตั่วย่อมต้องถามเป็นธรรมดา“มีเจ้าตัวน้อยไงล่ะ เธอจูงมือซ้าย หลิวอวี่เจ๋อจูงมือ
