แม่บ้านหลิวขึ้นมาส่งขนม พอเห็นอวี่เจ๋ออยู่ในห้องด้วย ก็อดตกใจไม่ได้“คุณครูหลิวก็อยู่ด้วยเหรอคะ?”“แม่บ้านหลิว รบกวนด้วยนะครับ”“ป้าไม่รู้ว่าคุณครูหลิวมา ไม่อย่างนั้นจะทำขนมให้เยอะอีกหน่อย”อวิ๋นตั่วมองขนมที่อยู่ในจานแล้วพูดว่า “นี่ก็พอแล้วค่ะ ป้าไปเถอะ”“ถ้าไม่พอ เรียกป้าอีกก็ได้นะคะ” แม่บ้านหลิวพูดแม่บ้านหลิวถือถาดลงไปชั้นล่าง รู้สึกตกตะลึงในใจ อวิ๋นตั่วเองก็เป็นผู้หญิง ชายหญิงอยู่กันตามลำพังในห้องแบบนี้ ต้องไม่ดีกับชื่อเสียงผู้หญิงแน่แม่บ้านหลิวเห็นอวิ๋นตั่วเติบโตมา เธอมาที่บ้านอวิ๋นตั้งแต่อวิ๋นตั่วยังอยู่ในท้องแม่ ดูแลเรื่องอาหารการกินให้คนทั้งบ้าน บ้านอวิ๋นไม่ได้มองว่าเธอเป็นคนนอกเลย ตอนหลังอวิ๋นอี้ฟานยิ่งขยายธุรกิจใหญ่ขึ้น งานในบ้านก็ยิ่งมีมากขึ้นแต่ฐานะของแม่บ้านหลิวก็ไม่เคยเป็นที่กังขาแม่บ้านหลิวรู้สึกว่าเธอจะไม่ยุ่งเรื่องนี้ไม่ได้ พอลงจากชั้นบนก็ไปที่ห้องเล่นไพ่ เห็นชูยินกำลังพักผ่อนดื่มซุปอยู่กับคุณนายสองสามคนแม่บ้านหลิวเดินไปตรงหน้าชูยินแล้วพูดว่า “คุณนายคะ มานี่หน่อยคะ”“มีเรื่องอะไรเหรอ?” ชูยินเห็นแม่บ้านหลิวทำลับๆ ล่อๆ ในใจก็ตื่นเต้นขึ้นมา“คุณออกมาสักครู่ เดี๋ยวก็รู้เองค่ะ” แม่บ้านหลิวพูดชูยินตามแม่บ้านหลิวไปถึงห้องรับแขก แม่บ้านหลิวเมื่อเห็นว่าที่นี่ไม่มีคนถึงได้พูดออกมาว่า “อวิ๋นตั่วกลับมาแล้วค่ะ”“ฉันรู้แล้ว เมื่อกี้ตามหาป้าไปทั่วเลยนี่! เอ้อใช่ เธอตามหาป้าทำไมเหรอ?” ชูยิ
