นถามแม่บ้านหลิวตอบว่า “เธอให้ดิฉันทำขนมให้ค่ะ เธออยู่กับคุณครูหลิวในห้อง กำลังดูดาวกันค่ะ”“อวี่เจ๋อก็มาด้วยเหรอ?” ในจุดนี้ชูยินนึกไม่ถึง“อวิ๋นตั่วยังอายุน้อยอยู่ อะไรก็ไม่เข้าใจ หญิงชายอยู่ด้วยกันตามลำพังแบบนี้ ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่นะคะ? ดิฉันว่าคุณเลิกเล่นไพ่เถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปเรียกพวกเขาลงมา ให้มาคุยเป็นเพื่อนคุณที่ห้องรับแขก” แม่บ้านหลิวพูด“ฉันกำลังมือขึ้นเลยนะ! นี่มันสมัยไหนแล้ว ทำไมความคิดป้าครํ่าครึแบบนี้ล่ะ ช่างพวกเขาเถอะน่า” ชูยินพูดแม่บ้านหลิวอดที่จะต่อว่าในใจไม่ได้ เธอไม่เคยเห็นแม่แบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ เธอรูสึกว่าที่อวิ๋นเฉียวกลายเป็นแบบทุกวันนี้ก็เป็นความรับผิดชอบที่ชูยินหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม่บ้านหลิวจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา ทำท่าทางรับผิดชอบจริงจังอยากจะเกลี้ยกล่อมชูยินอีกสองสามคำ แต่พวกคุณนายในห้องเล่นไพ่ก็เร่งแล้วชูยินตบบ่าแม่บ้านหลิวเบาๆ แล้วพูดว่า “วางใจเถอะ เด็กมันโตแล้ว รู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่?”ฟังจากนํ้าเสียงเหมือนอวิ๋นตั่วเป็นลูกแม่บ้านหลิว ไม่ใช่ลูกของเธอแม่บ้านหลิจนใจ ถือเสียว่าตัวเองไปยุ่งเรื่องคนอื่น รีบกลับเข้าห้องไปนอนเถอะอวิ๋นตั่วนึกไม่ถึงว่าวันนี้อวิ๋นเฉียวจะกลับเร็วขนาดนี้ เธอกับอวี่เจ๋อกำลังอยู่บนแท่นมองฟ้า กำลังกินขนม ดูดาวและคุยกันเรื่องกาแล็กซี่ อวิ๋นเฉียวก็กลับมาแล้วอยู่มานานขนาดนี้เพิ่งจะเคยเจอ สองคนนี้ถึงขนาดมาเดทกันถึงห้องตัวเองซะแ
