ห้องของป้าหวง และก็เห็นแม่บ้านหลิวมาอยู่ที่นี่จริงๆ“อวิ๋นตั่ว ทำไมกลับมาแล้วล่ะคะ?”“ฟังจากคำพูดป้าหวง เหมือนว่าหนูไม่ควรกลับมาอย่างนั้นแหละค่ะ”อวิ๋นตั่วจงใจทำปากจู๋ “แม่บ้านหลิวทำขนมให้หนูหน่อยค่ะ หนูหิวแล้ว เอ่อเอาไปส่งที่ห้องพี่นะคะ”“ดึกแล้ว ไปอยู่ที่ห้องพี่ชายทำไมคะ?”“ดูดาวค่ะ”“ดูดาวคนเดียวเหรอ? ไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย?” แม่บ้านหลิวเดินเข้ามา แล้วจับหน้าผากอวิ๋นตั่ว “ตัวร้อนนิดหนึ่งจริงๆ ด้วย เป็นหวัดแล้วใช่ไหม”อวิ๋นตั่วผลักมือแม่บ้านหลิวออกด้วยความรำคาญ “พูดมั่วแล้วค่ะ หนูสบายดีอยู่นะ จะตัวร้อนได้ไงคะ”“จริงๆ นะ เดี๋ยวป้าหายาแก้หวัดให้นะ”“ไม่ต้องหรอกค่ะ” อวิ๋นตั่วดันร่างแม่บ้านหลิวให้เดินเข้าครัวไป “รีบช่วยหนูทำขนมถึงจะสำคัญที่สุด หนูหิวจริงๆ นะคะ!”ตอนที่อวิ๋นตั่วกลับไปที่ห้องอวิ๋นเฉียว อวี่เจ๋อก็กำลังมองภาพที่แขวนอยู่บนผนัง กำแพงหนึ่งด้านเต็มไปด้วยภาพวาด มองไม่ออกว่าจะมีฝีมืออะไรนักส่วนใหญ่ก็วาดไปเรื่อยเปื่อยมีบางภาพที่คนวาดตั้งใจจะวาดให้ดี แต่ก็เหมือนกับมีเรื่องราวมากมาย และเพราะตั้งใจกับมันมากเกินไป ก็เลยทำให้เละเทะยิ่งกว่าเดิม“ภาพพวกนี้พี่ชายเป็นคนวาดค่ะ เมื่อก่อนตอนอยู่ต่างประเทศเขาจะส่งมาให้หนูเดือนละภาพ หนูหาคนมาเอารูปติดกับกระดาษแข็ง แล้วแขวนไว้ในห้องเขา ก็เลยเยอะแบบนี้โดยไม่รู้ตัว” อวิ๋นตั่วพูด“ตอนนี้เขายังวาดอยู่ไหม?”อวิ๋นตั่วส่ายหน้า “ภาพพวกนี้พี่เขายังบ่นว่าหนูไปยุ่มย่
