ิ๋นตั่ว อวิ๋นตั่วที่มีตุ๊กตาถึง 5 ตัวในมือก็ร่าเริงสุดๆข้างๆ มีคนพูดขึ้นอย่างปลงๆ ว่า ”แม่นอย่างกับจับวาง!”มีแม่คนหนึ่งที่ยื่นเหรียญให้อวี่เจ๋อ 2 เหรียญ ”ช่วยคีบตุ๊กตาให้ลูกสาวน้าหน่อยได้ไหมจ๊ะ เธออยากได้แพนด้าน้อยตัวนั้น”อวี่เจ๋อดูเวลา เมื่อเห็นว่าหนังยังไม่เริ่ม ก็เห็นว่าไม่ได้หนักหนาอะไร เขาก็เลยจับแพนด้าน้อยให้อีกตัวหนึ่ง แต่ก็เกิดเรื่องที่ไม่สามารถควบคุมได้ เมื่อมีเหรียญอีกหลายเหรียญยื่นมาให้เขา “ช่วยเราคีบตัวนั้นหน่อยค่ะ! ช่วยคีบให้เราที!”อวี่เจ๋อดูสถานการณ์แล้ว ถ้าเขายอมตกลงช่วย เขาคงต้องช่วยไปทั้งคืนแน่ เช่นนั้นจึงได้แต่ยิ้มให้อวิ๋นตั่วอย่างจนปัญญา ก่อนที่จะดึงมือเธอวิ่งออกมาข้างนอกอวิ๋นตั่วกอดตุ๊กตาไว้ แล้วตามหลังอวี่เจ๋อออกมาจากโรงหนัง พอดูเวลาหนังก็เริ่มฉายไปแล้ว“เราจะยังกลับไปไหม?” อวี่เจ๋อถาม“ช่างเถอะค่ะ แค่เรานั่งดูดาวกันก็ดีมากแล้ว”ที่หน้าโรงหนังนั้นมีสนามหญ้า อวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อก็เลยนั่งลงที่นั่น ลมพัดเบาๆ ทั้งสองนั่งมองท้องฟ้าในฤดูใบไม้ร่วง มีดาวกระจายอยู่ทั่วท้องฟ้า ให้ความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวอยู่เล็กน้อย“ทำไมพี่ถึงคีบตุ๊กตาเก่งนักล่ะคะ?” อวิ๋นตั่วถามอวี่เจ๋อ“คีบตุ๊กตาน่ะ ถ้าสามารถคำนวณพารามิเตอร์ของมันได้ก็จะเจอเคล็ดลับของมัน”“คำนวณได้เหรอคะ?” อวิ๋นตั่วกอดตุ๊กตา ท่าทางพออกพอใจอวี่เจ๋อถอดเสื้อโค้ทแล้วคลุมให้อวิ๋นตั่ว “คงมีแค่เราเท่านั้นแหละที่มานั่งดูดาวฤดูใบไม้ร่ว
