การโต้วาทีของอวิ๋นตั่วยอดเยี่ยมมาก เสียงปรบมือจากด้านล่างเวทีดังเป็นระยะๆ ท่าทางทุกคนจะมองเด็กคนนี้ด้วยสายตาที่ทึ่งมากอวิ๋นตั่วกำลังโต้วาทีในตอนสุดท้าย เธอพูดอย่างฮึกเหิมไปได้ครึ่งหนึ่ง
ทันใดนั้นด้านล่างเวทีก็มีเสียงเรียกดังขึ้น พอหันไปก็เห็นเทียนอี้ยืนอยู่ตรงกลางห้องปราชุม ผูกผ้าแพรสีแดงไว้บนหัว เขียนตัวหนังสือสีเหลืองว่าอวิ๋นตั่วต้องชนะ! เจ้าบ้านี่นึกว่ากำลังดูแข่งบอลอยู่หรือไง! อวิ๋นตั่วโกรธจนเลือดขึ้นหัวแล้วพอเห็นทุกคนหันไปมองเขา เทียนอี้ก็ยังคงภาคภูมิใจอยู่ “เป็นไงล่ะ พูดได้ดีสินะ!”จากนั้นก็โบกมือให้อวิ๋นตั่ว “อวิ๋นตั่วสู้ๆ!”อวิ๋นตั่วกลอกตา แล้วพูดสรุปโต้วาทีต่อ แต่เธอเริ่มพูดติดอ่างเสียแล้วอวิ๋นตั่วแพ้!พอการแข่งขันจบลง เทียนอี้ก็พุ่งขึ้นไปบนเวที แล้วปลอบใจอวิ๋นตั่ว “แพ้แล้วก็ไม่เป็นไรหรอก ในใจฉันเธอดีที่สุดแล้ว จริงๆ นะ ฉันรู้สึกว่าสวีเหล่ยนั่นยังพูดได้ไม่ดีเท่าเธอเลย!”อวิ๋นตั่วฝืนยิ้มให้เขาพลางพูดว่า “นายบอกว่าไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไร แต่นายถามความรู้สึกฉันหรือยัง?”“อยู่ดีๆ เธอก็โกรธอะไรเนี่ย?”“นายบอกมาสิว่า นายมาดูการแข่งโต้วาทีแล้วทำไมต้องแต่งตัวแปลกประหลาดแบบนี้ด้วย? ทำไมไม่เอาโทรโข่งมา แขวนกลองเล็กมา เตรียมชุดการแสดงมาครบ แล้วไปสนามบอลให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะ!”“ฉันก็แค่อยากเชียร์ปลุกใจเธอไม่ใช่หรือไง?” เทียนอี้พึมพำ“ฉันว่าก็ไม่ต่างอะไรกับการสร้างความวุ่นวายให้ฉันหรอก”ลั่ว
