อวี่เจ๋อคิดอยู่พักหนึ่งแล้วตอบว่า “สี่สิบเปอร์เซ็นต์!”เขาพูดแบบแน่ใจขนาดนี้ ทำให้อวิ๋นตั่วผิดหวังมาก “สี่สิบเปอร์เซ็นต์เองเหรอคะ?”“นี่ก็ดีแล้ว ในทีมโต้วาทีโรงเรียนสวี่เหล่ยได้ฉายาว่าซอมบี้พันปีนะ”“หนูนึกว่าจะถึงห้าสิปเปอร์เซ็นซะอีก”อวี่เจ๋อบีบจมูกอวิ๋นตั่วเบาๆ “ตัวเล็กแต่ใจใหญ่ที่เขาว่ากันก็คือเธอนี่เองค่อยๆ ทานข้าวทีละคำเถอะ”“หนูไม่อยากทำให้พี่ขายหน้า การแข่งครั้งนี้ต้องทำออกมาให้สวยงามถึงจะหยุดคำนินทาของคนพวกนั้นได้!” อวิ๋นตั่วพูด“เธอแคร์คำพูดของคนพวกนั้นมากเลยเหรอ?” อวี่เจ๋อถาม“แน่นอนสิคะ คนเราจมนํ้าลายคนอื่นตายได้เลยนะ” อวิ๋นตั่วกำลังใช้นิ้วเคาะแป้นพิมพ์ ทำให้เธอมองไม่เห็นสีหน้ากลุ้มใจของอวี่เจ๋อ “หร่วนหลิงอวี้ก็ตายจมนํ้าลายคนอื่นตายเหมือนกันนะ”อวี่เจ๋อเดินไปข้างหลังอวิ๋นตั่ว แล้วกอดเธอจากข้างหลัง คางวางอยู่บนหัวไหล่เธออวิ๋นตั่วหันไป แล้วชี้ที่หน้าจอ “พี่ช่วยดูหน่อยสิคะ เป็นยังไงบ้าง?”อวี่เจ๋อพยักหน้า “ใช้ได้”“พี่ยังไม่ดูให้ดีๆ เลยนะ!” อวิ๋นตั่วไม่พอใจ“พี่ดูดีแล้ว” อวี่เจ๋อยืนยัน“ถ้าพรุ่งนี้หนูแพ้ ก็ถือว่าพี่เป็นคนเขียนต้นฉบับ”“ได้”อวิ๋นตั่วมองเขาอย่างตกตะลึง “ยังจะพูดว่าได้อีกเหรอ?”“ไม่ได้เหรอ?”“ไม่ได้น่ะสิค่ะ ไร้หลักการเกินไปแล้ว พี่ควรมีหลักการหน่อยนะ!”“แต่พี่ไม่อยากมีหลักการกับเธอนี่ พี่ยอมเป็นคนไม่มีหลักการ” เขาย่อตัวลง แล้วจับมืออวิ๋นตั่ว เอียงหัวมองเธอ “ได้มองเธอแบบนี้ก็
