เหมือนอยู่บนสวรรค์แล้ว หลักการนั่นคืออะไรเหรอ?”อวิ๋นตั่วหน้าแดงอยู่พักหนึ่ง “ไม่พูดกับพี่แล้วค่ะ หนูจะกลับหอแล้ว”อวิ๋นตั่วเพิ่งจะเซฟสิ่งที่เขียนลงบนยูเอสบี จากนั้นก็ลุกขึ้นกำลังจะไป“พรุ่งนี้ตอนบ่าย พี่จะมาดูการแข่งขันของพวกเราไหมคะ?”“ตอนบ่ายพี่ต้องไปปราชุม”“ช่วงนี้พี่ปราชุมตลอดเลย” อวิ๋นตั่วตำหนิ “ธุระยุ่งยากมากเหรอคะ?”“ก็ไม่ยุ่งมากแล้ว” อวี่เจ๋อพูด “กำลังทดสอบระบบสมาร์ตซิตี้กับเขตผู่ซานน่ะ ทุกๆ เดือนต้องวิเคราะห์ข้อมูลหนึ่งครั้ง ทดลองดำเนินงานหนึ่งปีวิเคราะห์ข้อมูล แล้วค่อยลงทุนอย่างเป็นทางการ”“ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าเวลาช่างยาวนานมาก “แบบนี้จะมีบริษัทอยากร่วมงานด้วยเหรอคะ?”“หลักๆ ตอนนี้ต้องให้ทางเมืองออกเงิน หนึ่งปีหลังจากนี้ค่อยหาบริษัทที่มีความสามารถมาเข้าร่วม”“ถึงตอนนั้นเทคโนโลยีทุกอย่างก็สุกงอมหมดแล้วสิคะ? ถ้าอย่างนั้นบริษัทนั้นก็รอแค่นับเงินเหรอ?”“การลงทุนในช่วงแรกใช้เงินเยอะมาก ดังนั้นผู้ประมูลที่มีความสามารถทั้งด้านเทคโนโลยีและการเงินจะชอบมาก” อวี่เจ๋อพูดอวิ๋นตั่วถอนหายใจ “ฟังดูซับซ้อนมากเลยนะคะ หนูไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำโครงการใหญ่ขนาดนี้ด้วยล่ะ ทำให้ตัวเองยุ่งจนหัวหมุนติ้ว ดีตรงไหนกัน?”“รอให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เดี๋ยวก็ได้พักผ่อนแล้ว ถึงตอนนั้นพวกเราไปเที่ยวกันดีไหม? ไปถนนเมเปิ้ลไหม? เธอบอกมาตลอดเลยว่าอยากไป”อวี่เจ๋อพูด“ดูท่าทางจะนานมากเลยน
