ผยออกมาแล้ว ภรรยากับแม่สามีทะเลาะกันแทบทุกวัน ทรมานอยู่ปีเดียวก็หย่ากันแล้ว!” ฟางผิงพูด“อวิ๋นตั่วไม่ใช่คนแบบนั้นะคะ!” อวี่ซีปกป้องความยุติธรรมให้อวิ๋นตั่วฟางผิงจึงบอกว่า “อวิ๋นตั่วไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ในชีวิตมักจะมีเรื่องที่เราคาดคิดไม่ถึงเสมอ ลองเปรียบเทียบดูสิ ถ้าพี่ชายลูกแต่งงาน อวิ๋นตั่วจะเต็มใจอยู่ในบ้านหลังเล็กแบบนี้เหรอ? ถ้าเธอไม่เต็มใจก็ต้องซื้อบ้านใหม่แน่นอนด้วยฐานะการเงินของพี่ชายลูกจะซื้อบ้านหลังใหญ่ได้เหรอ? ถ้าถอยให้อีกก้าว ถ้าอวิ๋นตั่วเต็มใจอยู่บ้านหลังเล็กๆ พ่อแม่เธอจะให้ยอมให้เจ้าหญิงของพวกเขามาอยู่บ้านหลังเล็กแบบนี้เหรอ? ครอบครัวพวกเขาต้องซื้อบ้านอีกหลังแน่ ถ้าพี่ชายลูกอยู่ที่บ้านเธอ ต่อไปจะทำอะไรหรือพูดอะไรก็ไม่หัวหดลงไปเลยเหรอไง? นอกจากนี้อวิ๋นตั่วน่ะเสื้อมาค่อยชูมือ ข้าวมาค่อยอ้าปาก*[1]มาตั้งแต่เด็ก เธอทำงานบ้านเป็นหรือเปล่า? ในอนาคตถ้าแต่งงานแล้วเรื่องจุกจิกที่จำเป็นชีวิตประจำวันแบบนี้ ก็ไม่ใช่ชีวิตที่งดงามเหมือนทิวทัศน์ในบทกวีหรอกนะ ตอนรักกันก็รู้สึกว่ามีความรักก็ดื่มให้อิ่มแทนนํ้าได้ แต่พอใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็จะรู้แล้วว่าความรักเป็นเรื่องจอมปลอม อวิ๋นตั่วเป็นเด็กดีจริงๆ แต่ไม่เหมาะกับครอบครัวเราหรอก ให้เธอหาคนอื่นที่ฐานะเท่าเทียมกับครอบครัวเธอ ใช้ชีวิตที่ไร้ทุกข์ไร้กังวลของเธอต่อไปเถอะ”อวี่ซีถอนหายใจ นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคู่รักกิ่งทองใบหยกในสายตาของเธอจะเป็นเส้นขนา
