อวิ๋นเฉียวหันกลับไปมองอวิ๋นตั่ว อวิ๋นตั่วแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรตั้งนานแล้ว เธอยืนขึ้นแล้วถือเครื่องดื่มเดินออกไป“อวิ๋นตั่ว!” อวิ๋นเฉียวเรียกอวิ๋นตั่วแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน“อวิ๋นตั่ว!” อวิ๋นเฉียวเรียกอีกครั้ง แล้วหันไปพูดกับอวี่ซี “ฉันไม่โกงเงินเธอหรอก วันนี้ฉันลืมเอาเงินมาจริงๆ พรุ่งนี้ฉันจะเอามาให้”อวิ๋นตั่วเดินไปข้างกายพี่ชาย แล้วพูดว่า “พี่คะ พี่รับปากแล้วว่าจะซื้อชุดให้ จ่ายเงินไม่ไหวนี่น่าอายนะคะ”“พี่เลยเรียกเธอไง ถ้าเธอช่วยเหลือพี่ พี่จะคืนให้เธอสองเท่าเลย” อวิ๋นเฉียวพูดเสียงตํ่า“ทุกครั้งพี่ก็บอกว่าจะคืนหนูสองเท่า จนถึงตอนนี้พี่ยังไม่คืนหนูสักเฟิน*เลย พี่ว่าหนูยังจะเชื่อพี่ได้อยู่ไหมคะ?”“เธอจะยืนดูพี่ชายของตัวเองโดนอวี่ซี่บังคับให้เสียหน้าเหรอ?” อวิ๋นเฉียวมองอวี่ซี เธอยังหยิบเครื่องPOS มาสามเครื่องแล้วด้วย รอให้อวิ๋นเฉียวรูดบัตรอวิ๋นตั่วจนใจ หยิบบัตรเครดิตใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าตัวเองแล้วยื่นให้อวิ๋นเฉียวอวิ๋นเฉียวลูบหัวอวิ๋นตั่ว “น้องสาวคนดี รอให้ถึงตอนเธอแต่งงาน พี่จะเตรียมสินทรัพย์เจ้าสาวไว้ให้เธอเยอะๆ เลย”อวิ๋นเฉียวคิดไม่ถึงว่าบัตรเครดิตที่อวิ๋นตั่วให้จะผูกกับเบอร์โทรศัพท์ของชูยิน พออวี่ซีรูด ชูยินก็ได้รับข้อความแล้วชูยินกำลังเล่นไพ่นกกระจอก เมื่อมองโทรศัพท์แล้วก็พึมพำ“เจ้าเด็กแสบ แป๊บเดียวก็ใช้เงินไปหมื่นกว่าแล้ว ทำอะไรกันนะ?”“แค่หมื่นเดี๋ยวจะเป็นอะไรไปล่ะ ลูกบ้านฉันน
