เวลานี้ลั่วเสวี่ยกำลังหยิบผ้ามาเปรียบเทียบกันอยู่หน้ากระจก เธออยากจะตัดชุดกระโปรงสักตัว แต่ไม่รู้ว่าจะเลือกสีกับลายไหนดีเฉินอวี้คิดว่าตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะเอาใจเธอ เขาจึงเดินไปตรงหน้าเธอแล้วพูดว่า “เธอใส่อะไรก็สวยทั้งนั้น”อยู่ๆ ก็พูดแบบนี้ขึ้นมา บวกกับพุงพลุ้งของเขา ทำให้ในสายตาลั่วเสวี่ยแล้ว ฉินอวี้เป็นเพียงคุณลุงวัยกลางคนที่หน้าตาอัปลักษณ์คนหนึ่ง คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเพื่อนกับอวี่เจ๋อได้ ไม่มีทางที่จะเชื่อเลยจริงๆเธอวางผ้าลง แล้วเดินไปข้างๆ อวิ๋นเฉียว เหมือนกับต้องการการปกป้องอวิ๋นเฉียวปะปนอยู่กับพวกผู้หญิงมานานขนาดนี้ กับลั่วเสวี่ยไม่ต้องใช้เวลานาน เขาก็รู้แล้วว่านี่เป็นเรื่องอะไร เขาถือว่าการปกป้องสาวสวยเป็นภารกิจของเขา ดังนั้นจึงหยิบเครื่องดื่มแก้วหนึ่งส่งให้ลั่วเสวี่ย แล้วชวนเธอคุย“มีผ้าที่เธอชอบไหม?”“ฉันชอบลายดอกไม้กับสีขาวค่ะ ยังตัดสินใจไม่ได้เลย” ลั่วเสวี่ยพูด“ถ้าเป็นพี่นะ พี่ก็ตัดอย่างละตัว แล้วสลับกันใส่ก็ได้นี่” อวิ๋นเฉียวพูดลั่วเสวี่ยรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย อวี่ซีตั้งราคาไว้สูงมาก ถ้าซื้อสองตัวรวดเดียว เธอก็สู้ราคาไม่ไหวอวิ๋นเฉียวมองความคิดเธอออก เขาจึงบอกทันทีว่า “พี่ซื้อให้เธอ”ลั่วเสวี่ยตกใจที่ได้รับความเมตตา มั่นใจว่าอวิ๋นเฉียวคงมีใจให้เธอ
ไม่อย่างนั้นเขาจะซื้อเสื้อผ้าให้เธอทำไมกัน? เธอไม่รู้ว่าการซื้อเสื้อผ้าให้ผู้หญิงชุดสองชุด เป็นกิจวัตที่ธรรมดามากสำหรับอวิ๋นเฉียวอวิ
