๋นเฉียวเรียกอวี่ซีเพื่อให้เธอมาวัดตัวให้ลั่วเสวี่ย แล้วกำชับว่า “เธอเป็นนักศึกษา อย่าตัดชุดแบบที่ดูแก่เกินไป”ลั่วเสวี่ยหวานชื่นอยู่ในใจ รู้สึกว่าอวิ๋นเฉียวใส่ใจเธอมากอวี่ซีวัดตัวให้ลั่วเสวี่ย แล้วแจ้งราคากับอวิ๋นเฉียว พอได้ยินราคาลั่วเสวี่ยก็อ้าปากค้าง ตกใจมากๆ“กระโปรงสองตัวตั้งสามพันเชียวเหรอ?”ลั่วเสวี่ยรู้ว่าไม่อาจรับของขวัญจากอวิ๋นเฉียวได้ นี่เท่ากับค่าใช้จ่ายของเธอสองเดือน ถ้ารับของขวัญชิ้นใหญ่แบบนี้ก็จะติดค้างนํ้าใจเยอะมากพออวี่เจ๋อได้ยินราคานี้ ก็หันไปมองน้องสาวด้วยสายตาที่ครุ่นคิดอวี่ซียิ้มให้ลั่วเสวี่ยที่กำลังลุกลี้ลุกลนแล้วพูดว่า “เงินแค่นี้ถือว่าไม่เยอะสำหรับคุณชายบ้านวอวิ๋นหรอก เธอไม่ต้องคิดมาก”“แน่นอน สามพันกว่าหยวนไม่เท่าไรหรอกพวกเราต้องมั่นใจในพรสวรรค์ของดีไซน์เนอร์หลิวนะ ในอนาคตพอเธอดังแล้ว สามพันหยวนคงซื้อเสื้อผ้าเธอไม่ได้แล้วล่ะ ตอนนี้ต้องเห็นค่าหน่อย!” อวิ๋นเฉียวพูดอวิ๋นตั่วดึงฉงหรงมาอยู่ตรงหน้าอวิ๋นเฉียวแล้วพูดว่า “พี่คะ เป็นคนดีแล้วต้องเป็นให้ถึงที่สุดสิ ซื้อให้พวกเราคนละตัวนะ”“ได้สิ ไม่มีปัญหา”“พวกเราไปเลือกผ้าก่อนนะคะ หนูอยากตัดเสื้อคลุมสักตัว” อวิ๋นตั่วหยิบผ้าลายเกล็ดหิมะมาผืนหนึ่ง แล้วพูดกับอวี่ซี “หนูอยากใช้ผ้าชิ้นนี้ ตัดเป็นชุดคลุมสักตัวค่ะ”“เธอใส่ตัวนี้ดูแก่เลย” อวี่ซีพูดความจริงอวิ๋นตั่วมองอวี่เจ๋อแล้วถาม “แก่เหรอคะ?”อวี่เจ๋อหยิบผ้าที่คล้ายๆ กันมาอีกผืน
