การบดีจึงบอกว่า “ถึงมหา‟ลัยจะไม่ได้ห้ามให้นักเรียนกับอาจารย์รักกัน แต่ก็ทำให้เป็นข่าวครึกโครมไม่ได้หรอกนะ? ดูคุณทำเข้าสิ อุ้มนักศึกษาหญิงต่อหน้าอาจารย์และนักเรียนแบบนั้น คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ซีอีโอที่ทรงอำนาจในทีวีเหรอ?”อวี่เจ๋ออดหัวเราะออกมาไม่ได้“อธิการยังดูละครแบบนั้นอยู่เหรอครับ?”“ผมกำลังพูดกับคุณอยู่นะ จริงจังหน่อย!”“ผมก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว อธิการจะให้ผมทำยังไงครับ อยากพูดอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะครับ”“เขียนจดหมายขอโทษ”อวี่เจ๋อเบิกตาโพลง “เขียนจดหมายขอโทษ ผมจะเขียนขอโทษยังไงล่ะครับ? หรือจะให้ผมเขียนว่าผมไม่ควรอุ้มแฟนสาวที่บาดเจ็บของตัวเองไปส่งที่หอพักต่อหน้าอาจารย์และนักศึกษา ผมควรจะมองดูเธอเดินกลับไปเองอย่างนั้นเหรอ?”“ผมชักจะหมดความอดทนแล้วนะ” อธิการบดีตบโต๊ะ “คุณควรจะรักษาชื่อเสียงตัวเองไว้ คุณคิดดูสิ ตั้งแต่คุณมารับหน้าที่สอนที่มหา‟ลัย คุณก็แทบจะได้เลื่อนขั้นทุกปี ทุกคนในมหา‟ลัยเดิมทีก็จะไม่ยอมรับอยู่แล้ว คุณถูกคัดเลือกมาเป็นศาสตราจารย์ในช่วงเวลาสำคัญคุณก่อเรื่องแบบนี้ คุณยังอยากเป็นศาสตราจารย์อยู่ไหม?”“ผมไม่รู้สึกว่าจะเอาเรื่องงานกับเรื่องความรักมาคุยปนกันได้ยังไง ผมจะเป็นศาสตราจารย์ได้หรือไม่ ก็ต้องดูที่ความสามารถในการทำงานและความเป็นมืออาชีพของผม ไม่ได้ดูว่าผมคบผู้หญิงแบบไหนเป็นแฟน ผมไม่รู้สึกว่าผมผิดครับ ถ้าผมเขียนจดหมายขอโทษ แบบนั้นก็ไม่เท่ากับเป็นการปฏิเสธความรักของผมเห
