รอครับ? ผมไม่เขียนหรอกครับ ถ้าท่านอยากสยบความลือนี้ ผมลาออกให้ก็ได้!”อธิการโมโหจนถลึงตา “อย่าเอาเรื่องลาออกมาขู่ผม ต่อให้คุณลาออกคุณก็ต้องจัดการเรื่องราวเละเทะเหล่านี้ให้เรียบร้อยก่อน!”“เรื่องเละเทะ เรื่องเละเทะอะไรครับ?”“สมาร์ทซิตี้ไง!”“ท่านพูดแบบนี้ ถ้าเลขาหวังมาได้ยินเข้าคงไม่พอใจแน่ครับ” อวี่เจ๋อพูด“คุณอย่าเอาเลขาหวังมาขู่ผม แม้จะอยู่ต่อหน้าเขา ผมก็กล้าพูดแบบนี้!”อธิการบดีเพิ่งจะพูดจบ โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น เลขาหวังโทรมาแล้ว
อธิการจ้องอวี่เจ๋ออย่างเกรี้ยวกราดแวบหนึ่งราวกับว่านี่คือการแสดงกายกรรมของเขา พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ความกล้าหาญเมื่อครู่นี้ก็หายไปหมด เสียงเปลี่ยนไปทันที “เลขาหวัง มีเรื่องอะไรเหรอครับ ท่านว่ามาเลย อ้อครับ ได้ครับ”อวี่เจ๋อเห็นอธิการรับโทรศัพท์อย่างจริงจัง จึงส่งสัญญาณมือว่าตัวเองจะไปแล้ว อธิการโบกมือให้ อวี่เจ๋อจึงถือโอกาสหลบหนีไป
