อวิ๋นเฉียวโยนกล่องข้าวลงถังขยะเช่นกัน ถังขยะที่ยัดกล่องข้าวสองกล่องเข้าไปนั้นล้นออกมาทันที ซํ้ายังเป็นข้าวและกับข้าวที่ยังกินไม่หมดด้วย ดูน่าสะอิดสะเอียนแปลกๆ“นายเอาขยะไปเทได้แล้ว!” อวี่ซีพูด“มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันไปเล่า ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยเธอ เธอนั่นแหละที่ควรจะไป”“เป่ายิ้งฉุบกัน ใครแพ้คนนั้นไป” อวี่ซีเสนอวิธีที่ยุติธรรมที่สุด“ได้ ฉันกลัวเธอหรือไงล่ะ?”เป่ายิ้งฉุบ! อวี่ซีแพ้แล้ว นั่นทำให้อวิ๋นเฉียวดีใจจนกระโดดโลดเต้น แต่อวี่ซีไม่ยอมความพ่ายแพ้นี้ “ต้องชนะสองในสาม”“ฉันชื่นชมจิตใจที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ของเธอจริงๆ เลย แต่สิ่งนี้ไม่จำเป็นหรอก กลัวว่าเล่นอีกสองรอบ เธอก็จะยิ่งทนไม่ไหวน่ะสิ”อวี่ซีไม่เชื่อว่าเธอจะโชคร้ายขนาดนั้น เธอจะเล่นให้ชนะแบบสองครั้งในสามครั้งให้ได้ ผลก็คือแพ้ทั้งสามรอบเลยอวี่ซีถือขยะเดินออกไปนอกร้าน พอเลี้ยวไปก็เจอถังขยะ ตอนที่เธอกำลังจะนำขยะทิ้งลงไป ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องขึ้นมา อวิ๋นเฉียวร้องเสียหลง ดูเขาหวาดกลัวมาก เหมือนว่าเจอการจู่โจมที่น่าสะพรึงกลัวอวี่ซีรีบกลับเข้าไปในร้าน เธอเห็นอวิ๋นเฉียวยืนย่ออยู่บนกล่องใบหนึ่งสองมือกอดอกตัวเองแน่น มองอวี่ซีด้วยแววตาน่าสงสาร“เป็นอะไรไป?” อวี่ซีถามอวิ๋นเฉียวพูดด้วยเสียงขาดๆ หายๆ ฟังดูแปลกหูมาก “มีหนู!”“ก็แค่หนู นายกลัวจนขนาดนี้เลนเหรอ?”“แม้แต่หนูเธอก็ยังไม่กลัวเลยเหรอ?” อวิ๋นเฉียวรู้สึกแปลกใจมากอวี่ซีเดินดูรอบๆ ร้าน ไม่เห็นร่องรอ
